Het leven zoals het is...

Liefste trouwe lezers en toevallige voorbijgangers,
Eerst en vooral een bedankje voor iedereen die zo spontaan mijn heuse avonturen mee volgt, reacties post en bemoedigende mailtjes stuurt, ondanks dat het hier nog maar mijn vierde week is! Om het op z’n indian-english te zeggen “Iet ies verre naajs oowf jooooeeee!”
De avonturen in Sara’s leven stapelen zich op, en jullie mogen daar deelgetuige van zijn! Proficiat! Er is de voorbije dagen weer zoveel gebeurd dat ik enkele flardjes zal noteren.

Ondanks dat ik geen dreads meer heb, blijkt mijn haar er toch nog als één of ander nest uit te zien, aangezien ik deze morgen geattaqueerd werd door een brutale kraai. Toen ik mijn coiffure wat terug in vorm probeerde te krijgen, was de snoodaard er toch niet vandoor met mijn chapatti’s zeker! Helaas het enige lekkere deel van mijn Indische ontbijt.

In het weeshuis gaat het steeds beter, ik begin de kindjes stuk voor stuk in mijn hart te sluiten en zowel het contact met hen als met de collega’s gaat in stijgende lijn vooruit. Ook het werk en de stage zelf blijven plezant, het biedt kansen en uitdagingen. Hoera, joepie, olé.

Er was een betoging tegen milieuvervuiling (foto’s online) met de kindjes van Baby Sarah’s School. Het hele dorp stond op z’n kop, blij dat er nog eens wat gebeurde! In de blakende zon met pamfletten en spandoek de keeltjes schor schreeuwen maar. De papiertjes van hun gekregen snoepje achteraf als bedanking, gooiden ze gelukkig weer als vanouds op de grond! Eens een Indiër, altijd een Indiër, denk ik dan met enige vertedering in het hart.

Dinsdag heb ik mijn hele kamer van onder tot boven gekuist. Uren op handen en knieën met een minihanddoekje en wat zeep. Elk stofje, elk fruitvliegje, elk ondefinieerbaar vettig substantietje, elk microscopisch dier dat afgekomen was op aangekoekte etensresten ging er aan! Badend in het zweet maar héél zelfvoldaan kon ik er weer tegenaan!

Mijn schoollaptop heeft een onverklaarbare gigacrash gedaan. Uren bellen, dagen wachten, talrijke ritjes naar computerfixers later en minimum 150 euro armer, zou het hopelijk allemaal moeten goedkomen. India, het land waar niets zeker is en alles veel tijd nodig heeft. Charming, isn't it?

Er zijn vrouwen van de keukenploeg waarmee ik soms hele conversaties voer, ondanks dat we elkaars taal niet spreken. Communicatie is een gek begrip. Toen ik mijn Indisch omaatje haar naam vroeg en hem van de eerste keer goed uitsprak, was ze zo gelukkig dat ze lachend mijn gezicht in haar handen plette en mij helemaal overpampelde als blijk van vreugde en erkenning.

In het gasthuis heb ik trouwens een nieuw kamerhuisdier. Het is ofwel een vleermuis ofwel een eekhoorn. Beiden zijn al gesignaleerd maar we zijn nog niet helemaal zeker wie het nu precies is, dat ’s nachts mijn palmtakkendak aan flarden eet!

Vrijdag naar Villupuram, de groene gaan uithangen door het planten van mangotrees, lemontrees en nog veel meer! Daar in een echte localfamily blijven eten en slapen (op de grond!) en een citytripje aan vastgekoppeld. Onder begeleiding van een stuk of acht Indische bodyguards (Helaas, ondanks dat we er naar vroegen, zonder walkitalki, maatpak en zonnebril...) zijn we ontvangen in enkele schooltjes, hebben we verschillende tempels bezocht (veel aan 'puja' gedaan), een boomfosielenpark bezocht, a fishfarm, a cashewnutplantation, veel liedjes gezongen in de auto en lang gewacht hier en daar, samen met de bodyguards, op iets dat niet ging komen. Veel gelachen, gezeverd en onnozel gedaan. Die Indiërs waren ook al eens blij dat ze een mopje of twee, drie konden maken met enkele enthousiaste westerse vrouwen.

Zondagmorgen om vijf uur opgestaan om met z'n allen een fantastische boottrip te maken op de backwaters en om de zon te zien opkomen. Eer alle Indiërs uiteindelijk aanwezig waren, was de zon al lang opgekomen, veel mooie natuur hebben we niet gezien, en onze reisgids bleek ons foute informatie te geven over burchten die van de Romeinen afkomstig zouden zijn, slechts 150 jaar geleden... Gevoel voor humor hebben ze wel! Maar we hebben wel op een boot gezeten en gepicknickt op een eilandje!

Een dagje zonnen aan het zwembad brak me zuur op, terstond werd ik een lijdende sunburnpatiënte, de factor 40 kon niet baten. Aanschuiven op plastieken stoeltjes op straat bij de local huiddokter was dan ook een must. Zijn 'praktijk', overigens ook op straat, had de grootte van een klein wc-hokje. We kunnen alvast niet zeggen dat het geen gezellige mensen zijn he! Met veel zalfjes, aftersun en water ben ik inmiddels alweer toerekeningsvatbaar en gelukkig onder de herstelenden!

Donderdag een echte aryuvedische massage ondergaan. In een obscuur kamertje beval een klein lispelend mannetje me kordaat volledig uit de kleren te gaan en recht voor hem te gaan zitten, waarna ik meteen overgoten werd met liters olie. De preutsheid al lang voorbij was het een uur en half echt genieten. Op een bepaald moment voelde ik een ander paar handen over mijn rug gaan! Het mannetje had plaatsgemaakt voor een mollig hardhandig vrouwtje. Bovenop de tafel kwam ze staan! Op z'n tijd een grinnik en een grijns kon ik dan ook niet onderdrukken. An experience voor de durvers. Maar zeker voor herhaling vatbaar!

Zo, met deze sfeerbeelden laat ik jullie achter in saai en donker België. ;-) Geniet van het leven, Ohm Shanti!
Sarakrishna