Mijn stage was als een sandwich. Ik kocht de broodjes, liet hem besmeren door iedereen die ik op mijn pad tegenkwam, maar zette er met volle goesting mijn tanden in. Soms wat krokant, andere keren iets teveel mayonaise, maar in het algemeen ‘vreselijk smakend’!
Ik zal niet nog meer vergelijkingen maken met India en voedsel, maar het komt er op neer dat het een hele hap was, maar dat ik hem volledig heb opgegeten en er van genoten heb. Een weg van vallen en opstaan, een weg van verbazing en walging, een weg van plezier en vreugde, een weg naar intens geluk; de weg naar India.
Het gevoel van voor mijn vertrek, dat India bij mij paste, de onverklaarbare connectie, ondanks nog nooit ter plaatse geweest te zijn, heeft me nooit in de steek gelaten. De intense indrukken die ik kreeg sinds mijn verblijf daar, vanaf dag 1, hebben me gedurende mijn trip niet meer losgelaten. Beklijvend en pakkend alsof India in je kleren kruipt, onder je leden, langzaam maar zeker, ongemerkt, subtiel, onverwachts in je hart sluipt, zich opdringt, nestelt en hecht, als ware het een deel van jezelf.
Armoede en rijkdom omarmen elkaar. Verschillende geloofsbelijdenissen vloeien in elkaar over. Stoffige smerigheid op straat in groot contrast met de prachtige kleuren van de kleine huisjes. Ouderen waarvan levensmoeheid af te lezen is op het gezicht met achterop de motor stralende gezichtjes van kindjes met vurige dromen en verlangens. Besnorde Indiërs in strakke pakken, alsof ze weggelopen zijn uit een plaatje van de jaren ‘80, die absoluut carrière willen maken en rikshadrivers die al jaren vastgeroest zijn in hun vak. Uitersten en extremen heersen onder gemoedelijke mensen. En toch, een gezellige, warme sfeer overkoepelt het land.
Tijdens mijn verblijf in India, ben ik in contact gekomen met heel wat verschillende mensen. Gedreven vrijwilligers, toegewijde werknemers, ondernemende reizigers, gastvrije bevolking, enthousiaste jongeren, kinderen die hun eigen weg probeerden te zoeken in het leven, een rikshadriver die getrouwd was met zijn vrouw toen deze slechts 13 jaar oud was, en het jaar daarop al een kind verwachtte, een jongen die zonder zijn medeweten en goedkeuring in een gearrangeerd huwelijk belandde, een man met passie voor muziek, die zijn eigen instrumenten sneed uit hout en ze trachtte te verkopen, een jongeman die door het toedoen van familiebanden toevallig directeur van een weeshuis bleek te zijn, er een universitaire studie psychologie op nahield, maar vol toewijding zijn kinderen stuk voor stuk graag zag en het beste met ze voor had, een verwesterd meisje met jeans en T-shirt die een internetcafé openhield, een toegewijd omaatje, de baas van de familie en dat liet ze op alle mogelijke manieren blijken, nieuwsgierige buren, levend in een hutje, met kinderen die in hun nakie spelen op een afvalberg, een charmante verkoper van een Kashmir-winkeltje die elk blank meisje weet te versieren en uitnodigt voor een dineetje bij kaarslicht, een baby die door haar bedelaar-ouders alcohol gevoed werd en mishandeld werd om medelijden te wekken en meer geld te verdienen, een Nederlander die zijn hart verloor aan India en zijn Indiase vrouw, de taal beheersend, een gasthuis openhoudend, een jongetje van dertien die zijn twee broers en drie zusjes probeerde te onderhouden door aan de kant van de weg een fietsband-op-pomp-stalletje te hebben, een man die zijn vrouw en drie kinderen elke morgen naar het werk en school brengt, samen gezellig op de motor, mannen op straat, lungi dragend, zittend in het stof, kijkend hoe het leven aan hen voorbij gaat, met een soort berusting en tevredenheid waarvan een gehaaste westerling als ik of u wel eens zou kunnen van opkijken. (…)
Zoveel bijzondere mensen die mijn pad kruisten, die mij dingen leerden over ‘het leven’. Zoveel boeiende ontmoetingen, gesprekken (zowel verbaal als non-verbaal), indrukken.
Een overvloed aan informatie aan de hand van communicatie, komende tot een relatie. Relaties opbouwen met het nieuwe land, haar kinderen en haar cultuur.
Een stage volgen in India, is niet zomaar een stage doen in een andere setting. Het valt niet te vergelijken. Er komt zoveel meer bij kijken. Gebruiken en gewoontes, totaal anders dan die van ons, signalen, gebaren en lichaamshouding, omgangsvormen met elkaar, opvoedingswaarden en normen. Werkmethodes, doelstellingen, motieven, passies en interesses. Feitelijke accommodatie, financiële kant van de zaak, rangen en kasten. Deze opsomming, slechts als klein voorbeeldje van ‘wat anders is’.
Niet slechter of beter, gewoon anders.
De stagemomenten waar ik het meeste van genoten heb, waren de momenten dat ik individueel met de kinderen werkte. De momenten waarin ik zelfstandig samen met hen relaties aanging, banden versterkte, communiceerde, hen begeleide in bepaalde hulpverleningssituaties, hen dingen aanleerde, hen knuffelde en liefde gaf, samen naar televisie kijken, dansen, gek doen, op de speeltuin spelen,… Op die momenten voelde ik mij op mijn plaats. Ik voelde me gewenst en zag evolutie in mijn relaties met de kinderen.
Ook tijdens de gestructureerde lessen computer en Engels, voelde ik me absoluut in mijn element. Te zien dat de kinderen echt iets hadden aan mijn hulp, mijn bijdrage, deed enorm veel deugd. Ze genoten van mijn aandacht, waren leergierig, stelden oprecht geïnteresseerde vragen, wouden steeds meer en keken er naar uit, naar de tijd samen met mij.
Ook de avonden in het weeshuis toen ik daar verbleef, staan in mijn geheugen gegrift. Hoe ik langzaamaan een band kreeg met het personeel. We leerden elkaar kennen en appreciëren om wie we zijn, zo verschillend maar soms toch zo gelijkend.
De gezellige babbels tijdens de middagpauzes met de andere vrijwilligers deden mij ook deugd, alsook de rustige knutselmomenten samen met Ambiga en Tangam, die mij ondertussen woordjes Tamil aanleerden.
Het hele zelf opgestarte speeltuinproject met de prachtige muren zal ik in mijn herinneringen koesteren als een prachtige tijd samen met en voor de kinderen. De verrukte gezichtjes van de kinderen die de nieuwe olifant op de muur ontdekten, de enthousiaste kinderen die hun handjes vol verf tegen de muur pletsten, de drawingmasters die pareltjes ontwierpen. De eerste glij- en schommelbeurt op de speeltuin… Samen met andere vrijwilligers voegen toemetselen. Er zijn zoveel mooie momenten die ik beleefd heb aan dat specifieke project dat het ook een apart plaatsje krijgt in mijn leerervaringen wat betreft de stage.
Zoveel mooie momenten waarvoor ik zo dankbaar ben, waar ik veel uit geleerd heb en die ik voor altijd met me meedraag.
Doorheen mijn stage heb ik proberen te begrijpen en leren waarom mensen handelen zoals ze handelen, waarom ze zijn zoals ze zijn, aan de hand van een open, respectvolle, leergierige houding. Van tijd tot tijd heb ik er een betere kijk op gekregen, soms zelfs antwoorden op mijn vragen verworven, andere keren echter nog meer vragen zonder antwoorden bekomen,…
Ik heb hoogtes en laagtes gekend, maar in het algemeen houd ik er een positief gevoel aan over. Het heeft me zelfstandigheid bijgebracht, (zelf)relativeringsvermogen, optimisme. Het heeft me bedachtzaam maar levenslustig gemaakt. Verbaasd kunnen en mogen zijn over de kleine én grote dingen des levens. Het heeft het peil van mijn levenservaringen doen stijgen, mijn blik verruimd, mijn pad verbreed, mijn hart geopend.
Bedankt aan allen die hun steentje hebben bijgedragen dit mee te helpen verwezenlijken.
donderdag 18 juni 2009
donderdag 4 juni 2009
De laatste uren in India...
Luitjes,
Speciaal voor jullie in al mijn haast (Ik heb nog maar 24 uur hier in Pondi en ik wil nog zooooveeeeeel doen!) een laatste berichtje vanuit het prachtige India!
Met mij gaat alles relatief ok, voor zover dat kan voor iemand die weldra vertrekt, zoveel moet achterlaten maar ook zoveel gaat terug beleven in haar eigen landje. De gevoelens zijn gemengd, verward, verdwaasd... Verheugd, triest, enzovoort. Het afscheid gisteren in het weeshuis viel me zwaar. Van al de rest heb ik nog geen afscheid genomen, dat blijf ik maar uitstellen tot ik niet anders meer kan. Ook mijn spullen heb ik nog niet bij elkaar gezocht en ingepakt, dat bewaar ik voor morgen. Voorlopig is het nog een beetje onwezenlijk dat vanaf overmorgen mijn leven er weer totaal anders gaat uitzien. Gelukkig besef ik het nog niet ten volle, maar het is best behoorlijk moeilijk.
My dear people, see you back very soon!
PS, De belofte over mijn mooie toekomstige fotoalbum zal ik nog even moeten in vraag stellen, aangezien mijn camera gestolen/verdwenen is, en mijn computer met al mijn foto's op niet meer kan gerepareerd worden volgens de computerexperts hier...
PSPS, Iedereen die zin heeft en mij even wil aanraken of bezichtigen is welkom zaterdag rond half elf 's morgens voor een brunch at my daddy's place. Geen verplichtingen, enkel gezelligheid.
Speciaal voor jullie in al mijn haast (Ik heb nog maar 24 uur hier in Pondi en ik wil nog zooooveeeeeel doen!) een laatste berichtje vanuit het prachtige India!
Met mij gaat alles relatief ok, voor zover dat kan voor iemand die weldra vertrekt, zoveel moet achterlaten maar ook zoveel gaat terug beleven in haar eigen landje. De gevoelens zijn gemengd, verward, verdwaasd... Verheugd, triest, enzovoort. Het afscheid gisteren in het weeshuis viel me zwaar. Van al de rest heb ik nog geen afscheid genomen, dat blijf ik maar uitstellen tot ik niet anders meer kan. Ook mijn spullen heb ik nog niet bij elkaar gezocht en ingepakt, dat bewaar ik voor morgen. Voorlopig is het nog een beetje onwezenlijk dat vanaf overmorgen mijn leven er weer totaal anders gaat uitzien. Gelukkig besef ik het nog niet ten volle, maar het is best behoorlijk moeilijk.
My dear people, see you back very soon!
PS, De belofte over mijn mooie toekomstige fotoalbum zal ik nog even moeten in vraag stellen, aangezien mijn camera gestolen/verdwenen is, en mijn computer met al mijn foto's op niet meer kan gerepareerd worden volgens de computerexperts hier...
PSPS, Iedereen die zin heeft en mij even wil aanraken of bezichtigen is welkom zaterdag rond half elf 's morgens voor een brunch at my daddy's place. Geen verplichtingen, enkel gezelligheid.
maandag 25 mei 2009
En aftellen maar, jongens!
Hallo allemaal!
Nog maar twaalf dagen en ik vertoef alweer in jullie geliefde midden. Het prachtige Belgenlandje vol lieve familie, gekke vrienden, lekker eten en massa's comfort! Ondanks dat ik het land waar ik van gaan houden ben moet achterlaten, heb ik natuurlijk ook ongelofelijk veel zin om jullie allemaal terug te zien!
Ik weet dat ik nogal achterop zit met mijn fotoreportage, maar weldra kunnen jullie mij in levende lijve boeken voor een 'fotonamiddag' met heus foto-album en alle daarbijbehorende uitleg in geuren en kleuren! Dat maakt het toch allemaal veel aangenamer, niet?
Mijn computer is helaas alweer gecrashed, geen idee hoe het komt, maar in tegenstelling tot mij heeft hij niet zo'n goede relatie met India, denk ik. Misschien ligt het wel aan de overvloedige powercuts (uren zonder stroom) of de slechte kwaliteit van het internet of een combinatie van alles tegelijk, ik weet het niet, maar belangrijk is het ook niet heel erg...
Ik leef nog en ben gezond én gelukkig!
Wat is er ondertussen allemaal nog gebeurd? Ik heb net twee weken vakantie gehad, ben samen met Isabel gaan rondtrekken in Tamil Nadu, met de slaaptrein naar Coimbatore, zwemmen in een heus waterpretpark (wel mét kleren aan, bikini's waren verboden), de bergen in gegaan en ons grootste doel nastreven, de aangename koude opzoeken. In Pondi was het namelijk ondertussen 45 graden geworden, in Ooty was het heerlijk grijs en bewolkt! Wie had dat ooit gedacht dat een mens ook eens van zo'n weer kan genieten? De jongens, Sedu en Sedou, twee vrolijke neven en tevens toevallig onze liefjes, zijn ons als verrassingsactie komen opzoeken. Samen hebben we dan nog wat sightseeing gedaan, bustripjes in rammelende overbevolkte busjes, naar een wildlifepark in Mudumalai geweest en tijdens een nachtelijke jeeprit échte olifanten gespot. Toen de bussen plots staakten op een dag hebben we zelfs gereisd in een vrachtwagen, allemaal heel spannend en avonturisch, jullie kunnen zich er wel iets bij voorstellen.
De laatste dagen terug thuis hebben we wat genoten van de rust, lekker niets doen, enkele feestjes en me volledig voorbereiden op mijn twee laatste weken in het weeshuis. Gisteren zijn we nog naar een circus hier geweest met z'n allen (ondertussen zijn Isabels mama en zusje ook gearriveerd) en het was alweer de moeite waard.
Vandaag ben ik klaar met mijn eerste dag terug werken in het weeshuis, de kinderen waren allen dolenthousiast en ook ik was blij om hen terug aan mijn armen, benen, hoofd en lijf te laten hangen.
De weken voor mijn vakantie waren best wel intensief in het weeshuis, ik gaf volgens een strak schema 'spoken english' en computerles aan de gewone schoolgaande kinderen die nog steeds vakantie hebben. Het was eens iets anders maar best wel vermoeiend. Gelukkig genoten de kinderen er duidelijk van, zelfs tijdens mijn pauze van tien minuten stonden ze mij na vier minuten alweer ongeduldig op te wachten tot de les weer begon. De vakantie was dan ook wel een beetje verdiend!
Ook in het begin van de maand was het Sedu's verjaardag, en die hebben we dan ook met veel stijl en klasse gevierd in ons nieuwe huisje. Ook een pannenkoekenfeestje, horrorfilmavondjes en enkele 'kookfestiviteiten' ontbraken niet.
Ik kan hier nog pagina's vol schrijven en jullie vertellen over alle leuke details en gebeurtenissen, maar een internetcafeetje is warm, plakkerig en drukbezet dus ik probeer mijn tijd hier zo weinig mogelijk door te brengen. De uitgebreide verhalen volgen wel achteraf, dat is beloofd!
Liefste mensen, tot heel erg snel en voor allen die ik nog niet geantwoord heb, mijn oprechte excuses, met mij alles ok en ik spreek jullie gauw in real life!
Liefs, uw Sara
Nog maar twaalf dagen en ik vertoef alweer in jullie geliefde midden. Het prachtige Belgenlandje vol lieve familie, gekke vrienden, lekker eten en massa's comfort! Ondanks dat ik het land waar ik van gaan houden ben moet achterlaten, heb ik natuurlijk ook ongelofelijk veel zin om jullie allemaal terug te zien!
Ik weet dat ik nogal achterop zit met mijn fotoreportage, maar weldra kunnen jullie mij in levende lijve boeken voor een 'fotonamiddag' met heus foto-album en alle daarbijbehorende uitleg in geuren en kleuren! Dat maakt het toch allemaal veel aangenamer, niet?
Mijn computer is helaas alweer gecrashed, geen idee hoe het komt, maar in tegenstelling tot mij heeft hij niet zo'n goede relatie met India, denk ik. Misschien ligt het wel aan de overvloedige powercuts (uren zonder stroom) of de slechte kwaliteit van het internet of een combinatie van alles tegelijk, ik weet het niet, maar belangrijk is het ook niet heel erg...
Ik leef nog en ben gezond én gelukkig!
Wat is er ondertussen allemaal nog gebeurd? Ik heb net twee weken vakantie gehad, ben samen met Isabel gaan rondtrekken in Tamil Nadu, met de slaaptrein naar Coimbatore, zwemmen in een heus waterpretpark (wel mét kleren aan, bikini's waren verboden), de bergen in gegaan en ons grootste doel nastreven, de aangename koude opzoeken. In Pondi was het namelijk ondertussen 45 graden geworden, in Ooty was het heerlijk grijs en bewolkt! Wie had dat ooit gedacht dat een mens ook eens van zo'n weer kan genieten? De jongens, Sedu en Sedou, twee vrolijke neven en tevens toevallig onze liefjes, zijn ons als verrassingsactie komen opzoeken. Samen hebben we dan nog wat sightseeing gedaan, bustripjes in rammelende overbevolkte busjes, naar een wildlifepark in Mudumalai geweest en tijdens een nachtelijke jeeprit échte olifanten gespot. Toen de bussen plots staakten op een dag hebben we zelfs gereisd in een vrachtwagen, allemaal heel spannend en avonturisch, jullie kunnen zich er wel iets bij voorstellen.
De laatste dagen terug thuis hebben we wat genoten van de rust, lekker niets doen, enkele feestjes en me volledig voorbereiden op mijn twee laatste weken in het weeshuis. Gisteren zijn we nog naar een circus hier geweest met z'n allen (ondertussen zijn Isabels mama en zusje ook gearriveerd) en het was alweer de moeite waard.
Vandaag ben ik klaar met mijn eerste dag terug werken in het weeshuis, de kinderen waren allen dolenthousiast en ook ik was blij om hen terug aan mijn armen, benen, hoofd en lijf te laten hangen.
De weken voor mijn vakantie waren best wel intensief in het weeshuis, ik gaf volgens een strak schema 'spoken english' en computerles aan de gewone schoolgaande kinderen die nog steeds vakantie hebben. Het was eens iets anders maar best wel vermoeiend. Gelukkig genoten de kinderen er duidelijk van, zelfs tijdens mijn pauze van tien minuten stonden ze mij na vier minuten alweer ongeduldig op te wachten tot de les weer begon. De vakantie was dan ook wel een beetje verdiend!
Ook in het begin van de maand was het Sedu's verjaardag, en die hebben we dan ook met veel stijl en klasse gevierd in ons nieuwe huisje. Ook een pannenkoekenfeestje, horrorfilmavondjes en enkele 'kookfestiviteiten' ontbraken niet.
Ik kan hier nog pagina's vol schrijven en jullie vertellen over alle leuke details en gebeurtenissen, maar een internetcafeetje is warm, plakkerig en drukbezet dus ik probeer mijn tijd hier zo weinig mogelijk door te brengen. De uitgebreide verhalen volgen wel achteraf, dat is beloofd!
Liefste mensen, tot heel erg snel en voor allen die ik nog niet geantwoord heb, mijn oprechte excuses, met mij alles ok en ik spreek jullie gauw in real life!
Liefs, uw Sara
zondag 3 mei 2009
Genieten van het leven en de liefde!
Hoi! Ik zal maar met de deur in huis vallen… Om eerlijk te zijn, heb ik al spijt dat ik binnen 5 weken alweer terug naar België moet. Ik kijk er wel al naar uit om jullie allen terug te zien, maar langs de andere kant bevalt het leven mij hier zo gigantisch, dat ik stiekem al naar mijn pasport ben gaan kijken, hoe lang mijn visum eigenlijk nog geldig is. Geen paniek beste mensen, ik moet wel degelijk het land verlaten op de geplande datum, maar toch knijpt mijn hart een beetje samen bij de gedachte alleen al. Ik ben ondertussen verhuisd naar een paar huisjes verder, in een prachtig roos huisje met keukentje, eigen badkamer en woonkamer. Samen met Isabel en onze vrienden maken we er een echt ‘kotleven’ van. In het weeshuis gaat alles nog altijd goed. Vorige week hebben we zelfs een heuse boottocht georganiseerd met een picknick op een eilandje en wat zwemmen in de zee. Het was fantastisch. Ik merk dat de kinderen echt gehecht worden aan mij, en ik ook aan hen. Ik apprecieer ze elk op hun eigen manier en zie ze echt graag. Sinds de speeltuin officieel is geopend hebben ze er ook een nieuwe dagelijkse activiteit bij. Schommelen, klimmen en glijden tot ze er bij neer vallen. Gelukkig hebben de ongevallen zich voorlopig nog steeds beperkt tot enkele schaafwondjes... De muren zijn bijna volledig af. Ik ben er best trots op, het is een prachtig resultaat! Sinds een paar weken heersen de waterpokken in Baby Sarah’s Home, de kinderen werden in quarantaine gehouden in een ander huisje en werden in ‘geneeskrachtige’ blaadjes gelegd. Geen idee of het iets uitdoet, maar de situatie was wel op z’n zachtst uitgedrukt ‘zielig’... Bij deze dan ook veel beterschap gewenst aan al mijn kindjes met jeukende boebeltjes. Voor de rest heb ik het te druk met nieuwe plaatsjes ontdekken in Pondi, zwemmen in zee, minstens vier keer per dag douchen, verliefd zijn, gaan eten in’t stad, caféetjes doen, naar Tamilfilms gaan en uitstapjes maken met onze Nederlandse en Indische vrienden. Multiculturaliteit alom. Zwevende zoentjes en tot gauw!
dinsdag 21 april 2009
Time flies when having fun!
Liefste mensen,
‘t Lijkt alweer een eeuwigheid geleden dat ik jullie op de hoogte bracht van mijn leven hier in India. Er valt zoveel te vertellen, maar waar zal ik beginnen?
5 April, zaterdagnacht, vlieghaven van Chennai. Na een turbulente dag van sari’s passen, Anual Day beleven, vrolijke kinderen zien dansen, zingen, gedichten voordragen en toneel spelen, zelf onvoorbereid speechen en uitbundig afscheid nemen in de place to be ‘Le Space’, onze knusse cocktailbar, werd ik om middernacht in de taxi gedropt op weg naar Chennai, als een echte assepoester zónder schoenen (die lagen al ergens in de kofferbak) scheurden we opnieuw door het knappe India, klaar voor een nieuw avontuur. Het weerzien was intens en ontroerend. Hoera! Een innige omhelzing, een traantje wegpinken, en daar gingen we dan, de tocht doorheen het Zuiden tegemoet!
Een echt warm bad, gewoon Vlaams kunnen spreken, onder bekenden zijn, genieten van alles, het waren de kleine dingen die het hem deden.
Het contrast tussen dit luxueuze, dure, Indiase leven van binnenlandse vluchten, prachtige hotels, heerlijk buffet-eten, overal bediening, boottochtjes, grote zachte bedden, gigantisch veel service, zwembaden, bubbelbaden, veelvuldige winkeltjes, stranden, airco, persoonlijke taxi-busjes, aryuvedische massages en yoga was enorm groot met ‘mijn gekende India’. Zelfs de riksha’s zijn in Kerala groter! Het was innerlijk niet altijd even gemakkelijk om die stap zomaar te zetten, toch ben ik blij ook dat deel van India meegemaakt te mogen hebben.
We hebben veel gezien, gehoord, geproefd, gevoeld, geroken maar vooral genoten. Het was echt ‘verdiende’ vakantie na negen weken werken. Bij deze dus: reisgenootjes, bedankt voor de kansen.
Tonen waar en hoe ik leef was voor mij erg belangrijk. Ik hoop dat ik een beetje Indiasfeer heb kunnen overdragen aan allen die er open voor stonden. Want ik moet het nog steeds toegeven, hoe langer ik hier ben, hoe meer ik alles leer appreciëren.
Toch moet ik ook bekennen dat terug in het gasthuis komen aanvoelde als echt ‘thuiskomen’. De vertrouwde omgeving, mijn krakkemikkige bedje, mijn zichzelf uitgenodigde huisdiertjes, het schamele ontbijtje en mijn stinkende, dierbare weeshuis. (Hoe warmer het wordt, hoe meer indringende geuren het gaat verspreiden...)
Na mijn thuiskomst had ik weinig tijd om te bekomen maar werd ik al meteen meegetrokken in het vakantie/feestleven van de andere vrijwilligers. Geen tijd voor getreur en gezeur, partypeople, here we come! Volop genieten van de laatste dagen vakantie, ritjes op de motorcycles van onze nieuwste Indiase vrienden en gezellige strandfeestjes openden alweer een nieuwe wereld voor me. Het sociale leven van de lokale jongeren.
Nu het normale werkleven terug begonnen is, hoop ik mijn dagelijkse ritme wat terug te vinden. Ook de speeltuin is hier officieel geopend (pers & media waren aanwezig) met dank aan de Belgische sponsors! Ik amuseer mij hier nog steeds, ben hier des te gelukkiger, geniet van elke moment en smelt hoe langer hoe meer door de onvermijdbare hitte.
Lieve liefdevolle groeten van een vermoeide maar heppie-o-zo heppie Sara.
PS: Bedankt aan allen voor de post/kaartjes/werkstukjes/centjes/... Het werd met veel vreugde ontvangen!
‘t Lijkt alweer een eeuwigheid geleden dat ik jullie op de hoogte bracht van mijn leven hier in India. Er valt zoveel te vertellen, maar waar zal ik beginnen?
5 April, zaterdagnacht, vlieghaven van Chennai. Na een turbulente dag van sari’s passen, Anual Day beleven, vrolijke kinderen zien dansen, zingen, gedichten voordragen en toneel spelen, zelf onvoorbereid speechen en uitbundig afscheid nemen in de place to be ‘Le Space’, onze knusse cocktailbar, werd ik om middernacht in de taxi gedropt op weg naar Chennai, als een echte assepoester zónder schoenen (die lagen al ergens in de kofferbak) scheurden we opnieuw door het knappe India, klaar voor een nieuw avontuur. Het weerzien was intens en ontroerend. Hoera! Een innige omhelzing, een traantje wegpinken, en daar gingen we dan, de tocht doorheen het Zuiden tegemoet!
Een echt warm bad, gewoon Vlaams kunnen spreken, onder bekenden zijn, genieten van alles, het waren de kleine dingen die het hem deden.
Het contrast tussen dit luxueuze, dure, Indiase leven van binnenlandse vluchten, prachtige hotels, heerlijk buffet-eten, overal bediening, boottochtjes, grote zachte bedden, gigantisch veel service, zwembaden, bubbelbaden, veelvuldige winkeltjes, stranden, airco, persoonlijke taxi-busjes, aryuvedische massages en yoga was enorm groot met ‘mijn gekende India’. Zelfs de riksha’s zijn in Kerala groter! Het was innerlijk niet altijd even gemakkelijk om die stap zomaar te zetten, toch ben ik blij ook dat deel van India meegemaakt te mogen hebben.
We hebben veel gezien, gehoord, geproefd, gevoeld, geroken maar vooral genoten. Het was echt ‘verdiende’ vakantie na negen weken werken. Bij deze dus: reisgenootjes, bedankt voor de kansen.
Tonen waar en hoe ik leef was voor mij erg belangrijk. Ik hoop dat ik een beetje Indiasfeer heb kunnen overdragen aan allen die er open voor stonden. Want ik moet het nog steeds toegeven, hoe langer ik hier ben, hoe meer ik alles leer appreciëren.
Toch moet ik ook bekennen dat terug in het gasthuis komen aanvoelde als echt ‘thuiskomen’. De vertrouwde omgeving, mijn krakkemikkige bedje, mijn zichzelf uitgenodigde huisdiertjes, het schamele ontbijtje en mijn stinkende, dierbare weeshuis. (Hoe warmer het wordt, hoe meer indringende geuren het gaat verspreiden...)
Na mijn thuiskomst had ik weinig tijd om te bekomen maar werd ik al meteen meegetrokken in het vakantie/feestleven van de andere vrijwilligers. Geen tijd voor getreur en gezeur, partypeople, here we come! Volop genieten van de laatste dagen vakantie, ritjes op de motorcycles van onze nieuwste Indiase vrienden en gezellige strandfeestjes openden alweer een nieuwe wereld voor me. Het sociale leven van de lokale jongeren.
Nu het normale werkleven terug begonnen is, hoop ik mijn dagelijkse ritme wat terug te vinden. Ook de speeltuin is hier officieel geopend (pers & media waren aanwezig) met dank aan de Belgische sponsors! Ik amuseer mij hier nog steeds, ben hier des te gelukkiger, geniet van elke moment en smelt hoe langer hoe meer door de onvermijdbare hitte.
Lieve liefdevolle groeten van een vermoeide maar heppie-o-zo heppie Sara.
PS: Bedankt aan allen voor de post/kaartjes/werkstukjes/centjes/... Het werd met veel vreugde ontvangen!
woensdag 1 april 2009
Ik zou hier nog wel maanden kunnen blijven!
Hallo!
Hoe langer ik hier ben, hoe gelukkiger ik word! Mijn verblijf hier is voor mij nu één grote intense belevenis en elke dag is een geschenk van God en Ganesh en Vishnu en Shiva en Mohammed en alle andere goddelijkgerelateerden die hier geëerd worden.
Ook naar het gasthuis komen, is één van de beste beslissingen geweest tot nu toe. Het is zo aangenaam ‘thuis’ te komen, bij mensen die je stilletjesaan erg bent gaan appreciëren. We zijn een beetje één grote vrijwilligersfamilie geworden en ik weet nu al dat ik ze stuk voor stuk ga missen als iedereen de komende weken hun eigen wegen gaat gaan. Reizen, backpacken, een ander project verwezenlijken, gewoon terug naar de vertrouwde bodem gaan... Binnenkort wordt het hier weer ‘leeg’. Ook de eigenaars van de winkeltjes trekken weg, naar het Noorden, omdat het hen hier te warm wordt.
Gelukkig ben je in India nooit écht alleen. ;-)
In het weeshuis gaat alles goed. De sfeer, de taakverdeling, de hernieuwde moed, het werk, de kinderen. Alles krijgt zo zijn plaatsje in mijn leven en dat tracht ik ook zoveel mogelijk te koesteren.
Voor onze schilderwerken hebben we ondertussen hulp gekregen van enkele professionele drawingmasters. Eerst was het wat moeilijk sommige ideëen uit handen te moeten geven, los te laten of aan iemand anders over te laten, maar zelfs dat is goed gekomen en nu zijn we allen samen een creatief team!
Kleine tegenslagen zijn hier zo makkelijk te relativeren. Een bril die gebroken wordt, een bankkaart die niet werkt, hevige diarree, een geblokeerde fotocamera... Voor alles verschijnt een vredige oplossing aan de horizon, mits veel geduld, berusting, humor, tijd en liefde.
De voorbije dagen zaten weer propvol leuke dingen. Werken in Baby Sarah’s, vrolijke autoriksharitjes heen en terug, gezellig tafelen op restaurant met de andere vrijwilligers, heerlijke ijskoude chocolademilkshake drinken in ons nieuw ontdekte walhalla Coffee.com, wadai’s (linzenkoekjes) leren koken met ons omaatje, huiselijke filmavondjes organiseren, naar Auroville gaan en biologisch eten, zwembadbezoekjes ter afkoeling, in het weekend naar een kinderboekenmarktje gaan met de weeskinderen, mijn haar laten knippen door een andere vrijwilligster, een beetje winkelen hier en daar, een straatkinderproject bezoeken, mijn (weelderige, veelbelovend gelukkige) toekomst laten voorspellen door een waarzegger, naar de tempel (mét olifant) in Pondi gaan, kennis maken met een Israelische jongleurartiest, chinees eten in India, met z’n allen naar de cocktailbar gaan en inderdaad ook soms nog wel eens wat werken voor school!
U merkt het al, ik zit weer boordevol enthousiasme en leven, leven, leven!
Zaterdag begint officieel mijn vakantie en trek ik naar Chennai om Het Travelteam te vervolledigen. Zondag starten we al meteen met een binnenlandse vlucht naar Madurai en de rest zal de toekomst uitwijzen! (Spannend!)
Er staat voor zaterdag ook nog een Anual Day (soort van schoolfeest) van Baby Sarah’s op het programma en ik hoop die nog net te kunnen meepikken. We gaan allen in sari (traditionele Indische gewaden) dus het wordt een heuse belevenis!
Nieuwe foto's kunnen jullie hier zien: http://picasaweb.google.com/sara.zuidindia/
Tot later en vrolijk pasen!
x
PS; Bedankt aan alle kinderen van het Sint-Aloysius College in Denderhoutem die samen met juf Hilde hun best hebben gedaan tijdens de Indiadag er een feest van te maken!
Hoe langer ik hier ben, hoe gelukkiger ik word! Mijn verblijf hier is voor mij nu één grote intense belevenis en elke dag is een geschenk van God en Ganesh en Vishnu en Shiva en Mohammed en alle andere goddelijkgerelateerden die hier geëerd worden.
Ook naar het gasthuis komen, is één van de beste beslissingen geweest tot nu toe. Het is zo aangenaam ‘thuis’ te komen, bij mensen die je stilletjesaan erg bent gaan appreciëren. We zijn een beetje één grote vrijwilligersfamilie geworden en ik weet nu al dat ik ze stuk voor stuk ga missen als iedereen de komende weken hun eigen wegen gaat gaan. Reizen, backpacken, een ander project verwezenlijken, gewoon terug naar de vertrouwde bodem gaan... Binnenkort wordt het hier weer ‘leeg’. Ook de eigenaars van de winkeltjes trekken weg, naar het Noorden, omdat het hen hier te warm wordt.
Gelukkig ben je in India nooit écht alleen. ;-)
In het weeshuis gaat alles goed. De sfeer, de taakverdeling, de hernieuwde moed, het werk, de kinderen. Alles krijgt zo zijn plaatsje in mijn leven en dat tracht ik ook zoveel mogelijk te koesteren.
Voor onze schilderwerken hebben we ondertussen hulp gekregen van enkele professionele drawingmasters. Eerst was het wat moeilijk sommige ideëen uit handen te moeten geven, los te laten of aan iemand anders over te laten, maar zelfs dat is goed gekomen en nu zijn we allen samen een creatief team!
Kleine tegenslagen zijn hier zo makkelijk te relativeren. Een bril die gebroken wordt, een bankkaart die niet werkt, hevige diarree, een geblokeerde fotocamera... Voor alles verschijnt een vredige oplossing aan de horizon, mits veel geduld, berusting, humor, tijd en liefde.
De voorbije dagen zaten weer propvol leuke dingen. Werken in Baby Sarah’s, vrolijke autoriksharitjes heen en terug, gezellig tafelen op restaurant met de andere vrijwilligers, heerlijke ijskoude chocolademilkshake drinken in ons nieuw ontdekte walhalla Coffee.com, wadai’s (linzenkoekjes) leren koken met ons omaatje, huiselijke filmavondjes organiseren, naar Auroville gaan en biologisch eten, zwembadbezoekjes ter afkoeling, in het weekend naar een kinderboekenmarktje gaan met de weeskinderen, mijn haar laten knippen door een andere vrijwilligster, een beetje winkelen hier en daar, een straatkinderproject bezoeken, mijn (weelderige, veelbelovend gelukkige) toekomst laten voorspellen door een waarzegger, naar de tempel (mét olifant) in Pondi gaan, kennis maken met een Israelische jongleurartiest, chinees eten in India, met z’n allen naar de cocktailbar gaan en inderdaad ook soms nog wel eens wat werken voor school!
U merkt het al, ik zit weer boordevol enthousiasme en leven, leven, leven!
Zaterdag begint officieel mijn vakantie en trek ik naar Chennai om Het Travelteam te vervolledigen. Zondag starten we al meteen met een binnenlandse vlucht naar Madurai en de rest zal de toekomst uitwijzen! (Spannend!)
Er staat voor zaterdag ook nog een Anual Day (soort van schoolfeest) van Baby Sarah’s op het programma en ik hoop die nog net te kunnen meepikken. We gaan allen in sari (traditionele Indische gewaden) dus het wordt een heuse belevenis!
Nieuwe foto's kunnen jullie hier zien: http://picasaweb.google.com/sara.zuidindia/
Tot later en vrolijk pasen!
x
PS; Bedankt aan alle kinderen van het Sint-Aloysius College in Denderhoutem die samen met juf Hilde hun best hebben gedaan tijdens de Indiadag er een feest van te maken!
zondag 22 maart 2009
Ik leef nog!
Gegroet allen!
De tijd vliegt snel, gebruik hem wel. Ondanks dat alles hier hééél trááág gaat (“You people have the watch, we have the time.”), kunnen we niet ontkennen dat de dagen hier even snel voorbij gaan dan aan de andere kant van de wereldbol. Ik zit nu net over de helft van mijn stage. (Heb 14 weken stage en 4 weken vakantie, zelf te kiezen wanneer.) En ik heb officieel besloten (dankzij de overtuigingskracht van de andere vrijwilligers en het thuisfront) dat ik vanaf volgende week ook in de werkdagen, van maandag tot vrijdag in het gasthuis blijf logeren en met de autoriksha op en af ga gaan naar het weeshuis. Het lijkt me ook eens goed mezelf in de avond wat niet stage-gebonden tijd te gunnen. Want continu in het weeshuis blijven is mentaal zwaarder en vermoeiender dan verwacht. Ik denk dat het ook beter voor mijn stage zal zijn om duidelijk van dat uur tot dat uur vollenbak ‘energie en liefde te deponeren in de kinderen’ en dan daarna eens lekker kan gaan eten met de andere vrijwilligers, een babbeltje doen, kortom wat ‘gewoon’ sociaal contact. Ik voel me blij en ook wel wat opgelucht bij deze beslissing en niemand doet er moeilijk over, sterker nog, iedereen moedigt het aan, dus, hoezee, allen tevree!
Mijn gemoedstoestand is trouwens ook weer helemaal in orde. Je kan onmogelijk ongecharmeerd blijven door India. Toch besef ik hier, meer dan ooit, hoe goed we het eigenlijk allemaal niet hebben in België. We zijn allemaal dikke gelukzakken en luxepaardjes op en top. Zoiets kan ik hier niet negeren. Het geeft stof tot nadenken dus een innerlijk avontuur is het hier zeker ook. Ik word hier vaak met mezelf geconfronteerd...
Voor de rest gaat het leven hier zijn gewone (of ongewone?) gangetje. De dagen in het weeshuis zijn druk en chaotisch. Komt ook wat door de moslim- en hindufeestdagen van de voorbije week, dan zijn alle gewone weeskinderen die normaal op school zitten ook aanwezig overdag. We hebben zo’n hindufestivalletje aan zee meegemaakt, en ik waande me eventjes in Aalst Carnaval! Een drukte van jewelste, mensen tegen elkaar aangeplakt, praalwagens vol kitcherige beelden en lichtjes, overal stank en vuiligheid maar een allesoverheersende vrolijkheid. Meer moet dat niet zijn. Het heeft hier trouwens twee dagen heel onverwachts serieus geregend maar ondertussen is de drukkende warmte alweer volop beklijvend aanwezig.
Deze week zijn we ook terug gestart met het werken aan onze muren van de kinderen hun toekomstige speelterreintje, ze zijn al allen voorzien van grondlaag! Het echte werk kan beginnen en ik kan jullie alvast verzekeren: Het wordt fantastisch. Met het bij elkaar verzamelde geld ga ik waarschijnlijk een glijbaan, klimrek, schommels en wip sponsoren om het geheel van hun eigen plekje te vervolledigen. Ik hou jullie op de hoogte!
We zijn momenteel met vijf vrijwilligers in Baby Sarah’s (1 Belgje en 4 Hollanders) en de sfeer zit goed.
Ook in het gasthuis kunnen we het steeds beter met elkaar vinden. Zaterdagavond waren we met z’n allen op restaurant geweest voor Raïane’s afscheids/verjaardagsfeestje en daarna nog in de cocktailbar gezeten tot we buiten gegooid werden omdat de deuren gingen sluiten. ’t Was een heus feestje. Ik moest dan ook even bekomen van mijn doktersbezoek eerder die dag. Ik heb namelijk enkele muggebeten die nogal ernstig aan het ontsteken zijn en de dokter was, naar mijn mening, nogal pijnlijk primitief te werk gegaan... Hooguit de meest nare ervaring hier, tot nu toe! Maar bon, ’t is gepasseerd.
Deze morgen moesten we allen vroeg opstaan want we hadden een olijk citytripje naar Thiruvannumalai. Samen met Adjis, onze chauffeur en Saravana, onze gids gingen we alweer op pad. De autoritjes beginnen legendarisch te worden, altijd een plezier. De weekenden zijn voor mij dan ook steevast echt een ontlading en genieten op en top.
Binnen twee weken komt mijn moesje met haar gevolg mij hier bezoeken en gaan we Zuid-India verkennen. Ik heb er alvast zin in! Vooral omdat ik wel nood heb aan wat vakantie, maar ook aan wat vertrouwde gezichten. 4 maanden is toch wel een béétje lang!
Je ziet het dus, ik heb mij alweer volledig ‘herpakt’ en alles gaat goed. Vanavond vroeg in bedje en ik kan maandag weer vol goeie moed beginnen!
Veel liefs en enkele virtuele knuffels tussen de stroompannes door!
x, uw Sara
PS, In Thiruvannumalai ben ik in de Shivatempel gezegend door een échte olifant! Hij legde zijn slurf op mijn hoofd, wat een echte 'blessing' zou zijn! YESSS.
De tijd vliegt snel, gebruik hem wel. Ondanks dat alles hier hééél trááág gaat (“You people have the watch, we have the time.”), kunnen we niet ontkennen dat de dagen hier even snel voorbij gaan dan aan de andere kant van de wereldbol. Ik zit nu net over de helft van mijn stage. (Heb 14 weken stage en 4 weken vakantie, zelf te kiezen wanneer.) En ik heb officieel besloten (dankzij de overtuigingskracht van de andere vrijwilligers en het thuisfront) dat ik vanaf volgende week ook in de werkdagen, van maandag tot vrijdag in het gasthuis blijf logeren en met de autoriksha op en af ga gaan naar het weeshuis. Het lijkt me ook eens goed mezelf in de avond wat niet stage-gebonden tijd te gunnen. Want continu in het weeshuis blijven is mentaal zwaarder en vermoeiender dan verwacht. Ik denk dat het ook beter voor mijn stage zal zijn om duidelijk van dat uur tot dat uur vollenbak ‘energie en liefde te deponeren in de kinderen’ en dan daarna eens lekker kan gaan eten met de andere vrijwilligers, een babbeltje doen, kortom wat ‘gewoon’ sociaal contact. Ik voel me blij en ook wel wat opgelucht bij deze beslissing en niemand doet er moeilijk over, sterker nog, iedereen moedigt het aan, dus, hoezee, allen tevree!
Mijn gemoedstoestand is trouwens ook weer helemaal in orde. Je kan onmogelijk ongecharmeerd blijven door India. Toch besef ik hier, meer dan ooit, hoe goed we het eigenlijk allemaal niet hebben in België. We zijn allemaal dikke gelukzakken en luxepaardjes op en top. Zoiets kan ik hier niet negeren. Het geeft stof tot nadenken dus een innerlijk avontuur is het hier zeker ook. Ik word hier vaak met mezelf geconfronteerd...
Voor de rest gaat het leven hier zijn gewone (of ongewone?) gangetje. De dagen in het weeshuis zijn druk en chaotisch. Komt ook wat door de moslim- en hindufeestdagen van de voorbije week, dan zijn alle gewone weeskinderen die normaal op school zitten ook aanwezig overdag. We hebben zo’n hindufestivalletje aan zee meegemaakt, en ik waande me eventjes in Aalst Carnaval! Een drukte van jewelste, mensen tegen elkaar aangeplakt, praalwagens vol kitcherige beelden en lichtjes, overal stank en vuiligheid maar een allesoverheersende vrolijkheid. Meer moet dat niet zijn. Het heeft hier trouwens twee dagen heel onverwachts serieus geregend maar ondertussen is de drukkende warmte alweer volop beklijvend aanwezig.
Deze week zijn we ook terug gestart met het werken aan onze muren van de kinderen hun toekomstige speelterreintje, ze zijn al allen voorzien van grondlaag! Het echte werk kan beginnen en ik kan jullie alvast verzekeren: Het wordt fantastisch. Met het bij elkaar verzamelde geld ga ik waarschijnlijk een glijbaan, klimrek, schommels en wip sponsoren om het geheel van hun eigen plekje te vervolledigen. Ik hou jullie op de hoogte!
We zijn momenteel met vijf vrijwilligers in Baby Sarah’s (1 Belgje en 4 Hollanders) en de sfeer zit goed.
Ook in het gasthuis kunnen we het steeds beter met elkaar vinden. Zaterdagavond waren we met z’n allen op restaurant geweest voor Raïane’s afscheids/verjaardagsfeestje en daarna nog in de cocktailbar gezeten tot we buiten gegooid werden omdat de deuren gingen sluiten. ’t Was een heus feestje. Ik moest dan ook even bekomen van mijn doktersbezoek eerder die dag. Ik heb namelijk enkele muggebeten die nogal ernstig aan het ontsteken zijn en de dokter was, naar mijn mening, nogal pijnlijk primitief te werk gegaan... Hooguit de meest nare ervaring hier, tot nu toe! Maar bon, ’t is gepasseerd.
Deze morgen moesten we allen vroeg opstaan want we hadden een olijk citytripje naar Thiruvannumalai. Samen met Adjis, onze chauffeur en Saravana, onze gids gingen we alweer op pad. De autoritjes beginnen legendarisch te worden, altijd een plezier. De weekenden zijn voor mij dan ook steevast echt een ontlading en genieten op en top.
Binnen twee weken komt mijn moesje met haar gevolg mij hier bezoeken en gaan we Zuid-India verkennen. Ik heb er alvast zin in! Vooral omdat ik wel nood heb aan wat vakantie, maar ook aan wat vertrouwde gezichten. 4 maanden is toch wel een béétje lang!
Je ziet het dus, ik heb mij alweer volledig ‘herpakt’ en alles gaat goed. Vanavond vroeg in bedje en ik kan maandag weer vol goeie moed beginnen!
Veel liefs en enkele virtuele knuffels tussen de stroompannes door!
x, uw Sara
PS, In Thiruvannumalai ben ik in de Shivatempel gezegend door een échte olifant! Hij legde zijn slurf op mijn hoofd, wat een echte 'blessing' zou zijn! YESSS.
zondag 8 maart 2009
Een foto-inhaalbeweging.
Nieuwe foto’s online:
- Vrijdag 20 februari en zaterdag 21 februari. (Bomen planten in een schooltje in Villupuram, een bio-universiteit, tempels bezocht, boomfosielpark, eten en slapen bij Palani thuis, één van onze 8 bodyguards, een fishfarm bezocht en een cashew/pindaplantation! Veel plezier en onnozelheid in de auto, met Indische muziek op de achtergrond. Ambiance verzekerd.)
- Zondag 22 februari. (Een boottocht op de ‘backwaters’ van Pondi... Heel vroeg opstaan, water en zand, ochtendvissers, ontbijten op een eilandje en de band versterken tussen de vrijwilligers.)
- Zaterdag 28 februari. (41ste verjaardag van Auroville. Om vier uur opstaan om in absolute stilte te gaan mediteren in de ‘arena’, soort van mini-amfitheatertje. Veel Aurovilianen-hippies en westerlingen. Was ik niet zo moe geweest had ik nog wat kunnen nadenken over het leven, was ik niet in een mierennest gaan zitten had ik nog wat kunnen slapen.)
- Zondag 1 maart. (Wat op het hete strand rondhangen en tot rust komen in een heerlijke saladbar, uitzicht op zee. De Indiërs zwemmen hier met ál hun kleren aan.)
- Woensdag 4 maart. (Festivalletje in Arriyankuppam. De doden werden geëerd en er werd geofferd voor de goden. Veel straatmuziek, prullenkraampjes, krakkemikkige charmante kermisatracties en veel starende Indiërs die nog nooit een blanke in hun dorpje hadden gezien.)
- Zaterdag 7 maart. (Een citytrip naar Gingee. Verschillende bergen, met op twee bergen elk een fort. Vroeger zou in het ene fort de koning geleefd hebben en in het andere zijn vrouw. Na het klimmen, pikten we ook nog enkele tempels mee uiteraard, want een uitstapje zonder tempel is hier blijkbaar geen écht uitstapje.)
- Zondag 8 maart. (Workshop, Indische dosa’s koken met omaatje. Net iets als zure pannenkoeken, met chutney bij, een chili-tomatensausje. Wel lekker!)
Veel kijk- en inleefplezier!
Groetjes van een Sara met wie het al ‘ietsje’ beter gaat.
- Vrijdag 20 februari en zaterdag 21 februari. (Bomen planten in een schooltje in Villupuram, een bio-universiteit, tempels bezocht, boomfosielpark, eten en slapen bij Palani thuis, één van onze 8 bodyguards, een fishfarm bezocht en een cashew/pindaplantation! Veel plezier en onnozelheid in de auto, met Indische muziek op de achtergrond. Ambiance verzekerd.)
- Zondag 22 februari. (Een boottocht op de ‘backwaters’ van Pondi... Heel vroeg opstaan, water en zand, ochtendvissers, ontbijten op een eilandje en de band versterken tussen de vrijwilligers.)
- Zaterdag 28 februari. (41ste verjaardag van Auroville. Om vier uur opstaan om in absolute stilte te gaan mediteren in de ‘arena’, soort van mini-amfitheatertje. Veel Aurovilianen-hippies en westerlingen. Was ik niet zo moe geweest had ik nog wat kunnen nadenken over het leven, was ik niet in een mierennest gaan zitten had ik nog wat kunnen slapen.)
- Zondag 1 maart. (Wat op het hete strand rondhangen en tot rust komen in een heerlijke saladbar, uitzicht op zee. De Indiërs zwemmen hier met ál hun kleren aan.)
- Woensdag 4 maart. (Festivalletje in Arriyankuppam. De doden werden geëerd en er werd geofferd voor de goden. Veel straatmuziek, prullenkraampjes, krakkemikkige charmante kermisatracties en veel starende Indiërs die nog nooit een blanke in hun dorpje hadden gezien.)
- Zaterdag 7 maart. (Een citytrip naar Gingee. Verschillende bergen, met op twee bergen elk een fort. Vroeger zou in het ene fort de koning geleefd hebben en in het andere zijn vrouw. Na het klimmen, pikten we ook nog enkele tempels mee uiteraard, want een uitstapje zonder tempel is hier blijkbaar geen écht uitstapje.)
- Zondag 8 maart. (Workshop, Indische dosa’s koken met omaatje. Net iets als zure pannenkoeken, met chutney bij, een chili-tomatensausje. Wel lekker!)
Veel kijk- en inleefplezier!
Groetjes van een Sara met wie het al ‘ietsje’ beter gaat.
donderdag 5 maart 2009
Eventjes een dikke PFF.
Bolletjes en trolletjes allerlei,
Om eerlijk te zijn, vind ik het deze week een opgave om de eeuwige optimist, relativist en positivo in mij terug te vinden. Soms is het hier toch gewoon overleven in plaats van leven... Ik word continu geconfronteerd met al die verschillen en die andersheid dan in België, dat ik het momenteel best wel moeilijk vind om gewoon ‘te zijn’. Vrijdag had er zich in het weeshuis een ‘geldincidentje’ voorgedaan. Het komt er op neer dat er ongeveer 16000 roepie was verdwenen uit mijn kamer. Bij ons is dat om en bij de 250 eurie. Geen kiekekakje dus. Ondertussen is het alweer terecht, maar hoe en wie en waar en wat en waarom en wanneer is niet duidelijk. Een heel onsamenhangend verhaal van Karthik over kinderen die er niets kunnen aan doen, niet schuldig zijn en dus ook niets te verwijten valt omdat zij een mentale handicap hebben. Eigenlijk kan het ook evengoed iemand van het personeel geweest zijn.
Een weekend later, een gigantische stalen, kogelvrije brandkast, honderd sleutels, een wisseling van grote naar kleine frigo (zodat het personeel geen reden meer heeft om in mijn kamer te komen) en een hoop krioelend ongedierte rijker, is de sfeer hier in het weeshuis helemaal omgeslagen. Net nu ik het gevoel had, dat de band tussen mij ‘en de anderen’ doorheen de eerste maand versterkt was, voel ik nu een spanning. Het personeel begrijpt niet waarom mijn deur op slot is, Karthik voelt zich ongemakkelijk en ik voel me wat verloren. Het zit helemaal niet in mij om achterdochtig te zijn, om mensen te wantrouwen en om steeds op mijn hoede te moeten zijn voor ‘het kwaad’. Maar continu word ik met de neus op de feiten gedrukt. Chocolade verdwijnt, mijn smeerkaas heeft pootjes gekregen, mijn gsmzakje (met 500 roep in) is spoorloos, mijn spullen veranderen van plaats, mijn ramen worden continu geopend, mijn kleren worden overhoop gehaald en zo gebeuren hier wel nog vreemde dingen. ’s Nachts wordt er wel eens op mijn deur gebonkt, aan mijn klink gerammeld, op de ramen geklopt... Kinderen huilen en krijsen. Ze verschansen zich voor mijn deur. Soms best allemaal wel een beetje eng ook. En net wanneer je denkt “Het is te veel. Het is gewoon te veel.” Gebeurt er weer iets. Toen ik in de namiddag even op mijn bed lag te bekomen van alles en half in slaap sluimerde, hoorde ik geritsel naast mij. Ik draaide mij om en zag een kind van buiten uit met zijn arm door het raam in mijn rugzak zitten! Oplossingen zullen niet van buitenaf komen, die moet ik zelf bedenken, hulp of begrip krijg ik nauwelijks van de Indiërs en niemand blijkt te begrijpen dat het hier best vollenbak aanpassen geblazen is. Ik zit wat op het einde van mijn onbezorgdheid en geluk. Stuur mij een stuk chocolade op. NU. ;-)
PS, Vrees, panikeer en wanhoop niet, beste mensen. Ik óverlééf het wel. “Don’t worry, about a thing, ‘cuz every little thing, is gonna be alright!” zong Bob Marley in tijden van kommer en kwel.
Maar nu gewoon eventjes echt een dikke PFF.
Deze avond misschien maar een nachtje vroeger in het gasthuis doorbrengen om even onder de ‘gewone’ mensen te zijn en weg uit de negativiteit! Batterijtjes opladen en huppakee, a new star is born.
Om eerlijk te zijn, vind ik het deze week een opgave om de eeuwige optimist, relativist en positivo in mij terug te vinden. Soms is het hier toch gewoon overleven in plaats van leven... Ik word continu geconfronteerd met al die verschillen en die andersheid dan in België, dat ik het momenteel best wel moeilijk vind om gewoon ‘te zijn’. Vrijdag had er zich in het weeshuis een ‘geldincidentje’ voorgedaan. Het komt er op neer dat er ongeveer 16000 roepie was verdwenen uit mijn kamer. Bij ons is dat om en bij de 250 eurie. Geen kiekekakje dus. Ondertussen is het alweer terecht, maar hoe en wie en waar en wat en waarom en wanneer is niet duidelijk. Een heel onsamenhangend verhaal van Karthik over kinderen die er niets kunnen aan doen, niet schuldig zijn en dus ook niets te verwijten valt omdat zij een mentale handicap hebben. Eigenlijk kan het ook evengoed iemand van het personeel geweest zijn.
Een weekend later, een gigantische stalen, kogelvrije brandkast, honderd sleutels, een wisseling van grote naar kleine frigo (zodat het personeel geen reden meer heeft om in mijn kamer te komen) en een hoop krioelend ongedierte rijker, is de sfeer hier in het weeshuis helemaal omgeslagen. Net nu ik het gevoel had, dat de band tussen mij ‘en de anderen’ doorheen de eerste maand versterkt was, voel ik nu een spanning. Het personeel begrijpt niet waarom mijn deur op slot is, Karthik voelt zich ongemakkelijk en ik voel me wat verloren. Het zit helemaal niet in mij om achterdochtig te zijn, om mensen te wantrouwen en om steeds op mijn hoede te moeten zijn voor ‘het kwaad’. Maar continu word ik met de neus op de feiten gedrukt. Chocolade verdwijnt, mijn smeerkaas heeft pootjes gekregen, mijn gsmzakje (met 500 roep in) is spoorloos, mijn spullen veranderen van plaats, mijn ramen worden continu geopend, mijn kleren worden overhoop gehaald en zo gebeuren hier wel nog vreemde dingen. ’s Nachts wordt er wel eens op mijn deur gebonkt, aan mijn klink gerammeld, op de ramen geklopt... Kinderen huilen en krijsen. Ze verschansen zich voor mijn deur. Soms best allemaal wel een beetje eng ook. En net wanneer je denkt “Het is te veel. Het is gewoon te veel.” Gebeurt er weer iets. Toen ik in de namiddag even op mijn bed lag te bekomen van alles en half in slaap sluimerde, hoorde ik geritsel naast mij. Ik draaide mij om en zag een kind van buiten uit met zijn arm door het raam in mijn rugzak zitten! Oplossingen zullen niet van buitenaf komen, die moet ik zelf bedenken, hulp of begrip krijg ik nauwelijks van de Indiërs en niemand blijkt te begrijpen dat het hier best vollenbak aanpassen geblazen is. Ik zit wat op het einde van mijn onbezorgdheid en geluk. Stuur mij een stuk chocolade op. NU. ;-)
PS, Vrees, panikeer en wanhoop niet, beste mensen. Ik óverlééf het wel. “Don’t worry, about a thing, ‘cuz every little thing, is gonna be alright!” zong Bob Marley in tijden van kommer en kwel.
Maar nu gewoon eventjes echt een dikke PFF.
Deze avond misschien maar een nachtje vroeger in het gasthuis doorbrengen om even onder de ‘gewone’ mensen te zijn en weg uit de negativiteit! Batterijtjes opladen en huppakee, a new star is born.
vrijdag 27 februari 2009
Het leven zoals het is...
Liefste trouwe lezers en toevallige voorbijgangers,
Eerst en vooral een bedankje voor iedereen die zo spontaan mijn heuse avonturen mee volgt, reacties post en bemoedigende mailtjes stuurt, ondanks dat het hier nog maar mijn vierde week is! Om het op z’n indian-english te zeggen “Iet ies verre naajs oowf jooooeeee!”
De avonturen in Sara’s leven stapelen zich op, en jullie mogen daar deelgetuige van zijn! Proficiat! Er is de voorbije dagen weer zoveel gebeurd dat ik enkele flardjes zal noteren.
Ondanks dat ik geen dreads meer heb, blijkt mijn haar er toch nog als één of ander nest uit te zien, aangezien ik deze morgen geattaqueerd werd door een brutale kraai. Toen ik mijn coiffure wat terug in vorm probeerde te krijgen, was de snoodaard er toch niet vandoor met mijn chapatti’s zeker! Helaas het enige lekkere deel van mijn Indische ontbijt.
In het weeshuis gaat het steeds beter, ik begin de kindjes stuk voor stuk in mijn hart te sluiten en zowel het contact met hen als met de collega’s gaat in stijgende lijn vooruit. Ook het werk en de stage zelf blijven plezant, het biedt kansen en uitdagingen. Hoera, joepie, olé.
Er was een betoging tegen milieuvervuiling (foto’s online) met de kindjes van Baby Sarah’s School. Het hele dorp stond op z’n kop, blij dat er nog eens wat gebeurde! In de blakende zon met pamfletten en spandoek de keeltjes schor schreeuwen maar. De papiertjes van hun gekregen snoepje achteraf als bedanking, gooiden ze gelukkig weer als vanouds op de grond! Eens een Indiër, altijd een Indiër, denk ik dan met enige vertedering in het hart.
Dinsdag heb ik mijn hele kamer van onder tot boven gekuist. Uren op handen en knieën met een minihanddoekje en wat zeep. Elk stofje, elk fruitvliegje, elk ondefinieerbaar vettig substantietje, elk microscopisch dier dat afgekomen was op aangekoekte etensresten ging er aan! Badend in het zweet maar héél zelfvoldaan kon ik er weer tegenaan!
Mijn schoollaptop heeft een onverklaarbare gigacrash gedaan. Uren bellen, dagen wachten, talrijke ritjes naar computerfixers later en minimum 150 euro armer, zou het hopelijk allemaal moeten goedkomen. India, het land waar niets zeker is en alles veel tijd nodig heeft. Charming, isn't it?
Er zijn vrouwen van de keukenploeg waarmee ik soms hele conversaties voer, ondanks dat we elkaars taal niet spreken. Communicatie is een gek begrip. Toen ik mijn Indisch omaatje haar naam vroeg en hem van de eerste keer goed uitsprak, was ze zo gelukkig dat ze lachend mijn gezicht in haar handen plette en mij helemaal overpampelde als blijk van vreugde en erkenning.
In het gasthuis heb ik trouwens een nieuw kamerhuisdier. Het is ofwel een vleermuis ofwel een eekhoorn. Beiden zijn al gesignaleerd maar we zijn nog niet helemaal zeker wie het nu precies is, dat ’s nachts mijn palmtakkendak aan flarden eet!
Vrijdag naar Villupuram, de groene gaan uithangen door het planten van mangotrees, lemontrees en nog veel meer! Daar in een echte localfamily blijven eten en slapen (op de grond!) en een citytripje aan vastgekoppeld. Onder begeleiding van een stuk of acht Indische bodyguards (Helaas, ondanks dat we er naar vroegen, zonder walkitalki, maatpak en zonnebril...) zijn we ontvangen in enkele schooltjes, hebben we verschillende tempels bezocht (veel aan 'puja' gedaan), een boomfosielenpark bezocht, a fishfarm, a cashewnutplantation, veel liedjes gezongen in de auto en lang gewacht hier en daar, samen met de bodyguards, op iets dat niet ging komen. Veel gelachen, gezeverd en onnozel gedaan. Die Indiërs waren ook al eens blij dat ze een mopje of twee, drie konden maken met enkele enthousiaste westerse vrouwen.
Zondagmorgen om vijf uur opgestaan om met z'n allen een fantastische boottrip te maken op de backwaters en om de zon te zien opkomen. Eer alle Indiërs uiteindelijk aanwezig waren, was de zon al lang opgekomen, veel mooie natuur hebben we niet gezien, en onze reisgids bleek ons foute informatie te geven over burchten die van de Romeinen afkomstig zouden zijn, slechts 150 jaar geleden... Gevoel voor humor hebben ze wel! Maar we hebben wel op een boot gezeten en gepicknickt op een eilandje!
Een dagje zonnen aan het zwembad brak me zuur op, terstond werd ik een lijdende sunburnpatiënte, de factor 40 kon niet baten. Aanschuiven op plastieken stoeltjes op straat bij de local huiddokter was dan ook een must. Zijn 'praktijk', overigens ook op straat, had de grootte van een klein wc-hokje. We kunnen alvast niet zeggen dat het geen gezellige mensen zijn he! Met veel zalfjes, aftersun en water ben ik inmiddels alweer toerekeningsvatbaar en gelukkig onder de herstelenden!
Donderdag een echte aryuvedische massage ondergaan. In een obscuur kamertje beval een klein lispelend mannetje me kordaat volledig uit de kleren te gaan en recht voor hem te gaan zitten, waarna ik meteen overgoten werd met liters olie. De preutsheid al lang voorbij was het een uur en half echt genieten. Op een bepaald moment voelde ik een ander paar handen over mijn rug gaan! Het mannetje had plaatsgemaakt voor een mollig hardhandig vrouwtje. Bovenop de tafel kwam ze staan! Op z'n tijd een grinnik en een grijns kon ik dan ook niet onderdrukken. An experience voor de durvers. Maar zeker voor herhaling vatbaar!
Zo, met deze sfeerbeelden laat ik jullie achter in saai en donker België. ;-) Geniet van het leven, Ohm Shanti!
Sarakrishna
Eerst en vooral een bedankje voor iedereen die zo spontaan mijn heuse avonturen mee volgt, reacties post en bemoedigende mailtjes stuurt, ondanks dat het hier nog maar mijn vierde week is! Om het op z’n indian-english te zeggen “Iet ies verre naajs oowf jooooeeee!”
De avonturen in Sara’s leven stapelen zich op, en jullie mogen daar deelgetuige van zijn! Proficiat! Er is de voorbije dagen weer zoveel gebeurd dat ik enkele flardjes zal noteren.
Ondanks dat ik geen dreads meer heb, blijkt mijn haar er toch nog als één of ander nest uit te zien, aangezien ik deze morgen geattaqueerd werd door een brutale kraai. Toen ik mijn coiffure wat terug in vorm probeerde te krijgen, was de snoodaard er toch niet vandoor met mijn chapatti’s zeker! Helaas het enige lekkere deel van mijn Indische ontbijt.
In het weeshuis gaat het steeds beter, ik begin de kindjes stuk voor stuk in mijn hart te sluiten en zowel het contact met hen als met de collega’s gaat in stijgende lijn vooruit. Ook het werk en de stage zelf blijven plezant, het biedt kansen en uitdagingen. Hoera, joepie, olé.
Er was een betoging tegen milieuvervuiling (foto’s online) met de kindjes van Baby Sarah’s School. Het hele dorp stond op z’n kop, blij dat er nog eens wat gebeurde! In de blakende zon met pamfletten en spandoek de keeltjes schor schreeuwen maar. De papiertjes van hun gekregen snoepje achteraf als bedanking, gooiden ze gelukkig weer als vanouds op de grond! Eens een Indiër, altijd een Indiër, denk ik dan met enige vertedering in het hart.
Dinsdag heb ik mijn hele kamer van onder tot boven gekuist. Uren op handen en knieën met een minihanddoekje en wat zeep. Elk stofje, elk fruitvliegje, elk ondefinieerbaar vettig substantietje, elk microscopisch dier dat afgekomen was op aangekoekte etensresten ging er aan! Badend in het zweet maar héél zelfvoldaan kon ik er weer tegenaan!
Mijn schoollaptop heeft een onverklaarbare gigacrash gedaan. Uren bellen, dagen wachten, talrijke ritjes naar computerfixers later en minimum 150 euro armer, zou het hopelijk allemaal moeten goedkomen. India, het land waar niets zeker is en alles veel tijd nodig heeft. Charming, isn't it?
Er zijn vrouwen van de keukenploeg waarmee ik soms hele conversaties voer, ondanks dat we elkaars taal niet spreken. Communicatie is een gek begrip. Toen ik mijn Indisch omaatje haar naam vroeg en hem van de eerste keer goed uitsprak, was ze zo gelukkig dat ze lachend mijn gezicht in haar handen plette en mij helemaal overpampelde als blijk van vreugde en erkenning.
In het gasthuis heb ik trouwens een nieuw kamerhuisdier. Het is ofwel een vleermuis ofwel een eekhoorn. Beiden zijn al gesignaleerd maar we zijn nog niet helemaal zeker wie het nu precies is, dat ’s nachts mijn palmtakkendak aan flarden eet!
Vrijdag naar Villupuram, de groene gaan uithangen door het planten van mangotrees, lemontrees en nog veel meer! Daar in een echte localfamily blijven eten en slapen (op de grond!) en een citytripje aan vastgekoppeld. Onder begeleiding van een stuk of acht Indische bodyguards (Helaas, ondanks dat we er naar vroegen, zonder walkitalki, maatpak en zonnebril...) zijn we ontvangen in enkele schooltjes, hebben we verschillende tempels bezocht (veel aan 'puja' gedaan), een boomfosielenpark bezocht, a fishfarm, a cashewnutplantation, veel liedjes gezongen in de auto en lang gewacht hier en daar, samen met de bodyguards, op iets dat niet ging komen. Veel gelachen, gezeverd en onnozel gedaan. Die Indiërs waren ook al eens blij dat ze een mopje of twee, drie konden maken met enkele enthousiaste westerse vrouwen.
Zondagmorgen om vijf uur opgestaan om met z'n allen een fantastische boottrip te maken op de backwaters en om de zon te zien opkomen. Eer alle Indiërs uiteindelijk aanwezig waren, was de zon al lang opgekomen, veel mooie natuur hebben we niet gezien, en onze reisgids bleek ons foute informatie te geven over burchten die van de Romeinen afkomstig zouden zijn, slechts 150 jaar geleden... Gevoel voor humor hebben ze wel! Maar we hebben wel op een boot gezeten en gepicknickt op een eilandje!
Een dagje zonnen aan het zwembad brak me zuur op, terstond werd ik een lijdende sunburnpatiënte, de factor 40 kon niet baten. Aanschuiven op plastieken stoeltjes op straat bij de local huiddokter was dan ook een must. Zijn 'praktijk', overigens ook op straat, had de grootte van een klein wc-hokje. We kunnen alvast niet zeggen dat het geen gezellige mensen zijn he! Met veel zalfjes, aftersun en water ben ik inmiddels alweer toerekeningsvatbaar en gelukkig onder de herstelenden!
Donderdag een echte aryuvedische massage ondergaan. In een obscuur kamertje beval een klein lispelend mannetje me kordaat volledig uit de kleren te gaan en recht voor hem te gaan zitten, waarna ik meteen overgoten werd met liters olie. De preutsheid al lang voorbij was het een uur en half echt genieten. Op een bepaald moment voelde ik een ander paar handen over mijn rug gaan! Het mannetje had plaatsgemaakt voor een mollig hardhandig vrouwtje. Bovenop de tafel kwam ze staan! Op z'n tijd een grinnik en een grijns kon ik dan ook niet onderdrukken. An experience voor de durvers. Maar zeker voor herhaling vatbaar!
Zo, met deze sfeerbeelden laat ik jullie achter in saai en donker België. ;-) Geniet van het leven, Ohm Shanti!
Sarakrishna
Abonneren op:
Posts (Atom)
