Eventjes een dikke PFF.

Bolletjes en trolletjes allerlei,
Om eerlijk te zijn, vind ik het deze week een opgave om de eeuwige optimist, relativist en positivo in mij terug te vinden. Soms is het hier toch gewoon overleven in plaats van leven... Ik word continu geconfronteerd met al die verschillen en die andersheid dan in België, dat ik het momenteel best wel moeilijk vind om gewoon ‘te zijn’. Vrijdag had er zich in het weeshuis een ‘geldincidentje’ voorgedaan. Het komt er op neer dat er ongeveer 16000 roepie was verdwenen uit mijn kamer. Bij ons is dat om en bij de 250 eurie. Geen kiekekakje dus. Ondertussen is het alweer terecht, maar hoe en wie en waar en wat en waarom en wanneer is niet duidelijk. Een heel onsamenhangend verhaal van Karthik over kinderen die er niets kunnen aan doen, niet schuldig zijn en dus ook niets te verwijten valt omdat zij een mentale handicap hebben. Eigenlijk kan het ook evengoed iemand van het personeel geweest zijn.
Een weekend later, een gigantische stalen, kogelvrije brandkast, honderd sleutels, een wisseling van grote naar kleine frigo (zodat het personeel geen reden meer heeft om in mijn kamer te komen) en een hoop krioelend ongedierte rijker, is de sfeer hier in het weeshuis helemaal omgeslagen. Net nu ik het gevoel had, dat de band tussen mij ‘en de anderen’ doorheen de eerste maand versterkt was, voel ik nu een spanning. Het personeel begrijpt niet waarom mijn deur op slot is, Karthik voelt zich ongemakkelijk en ik voel me wat verloren. Het zit helemaal niet in mij om achterdochtig te zijn, om mensen te wantrouwen en om steeds op mijn hoede te moeten zijn voor ‘het kwaad’. Maar continu word ik met de neus op de feiten gedrukt. Chocolade verdwijnt, mijn smeerkaas heeft pootjes gekregen, mijn gsmzakje (met 500 roep in) is spoorloos, mijn spullen veranderen van plaats, mijn ramen worden continu geopend, mijn kleren worden overhoop gehaald en zo gebeuren hier wel nog vreemde dingen. ’s Nachts wordt er wel eens op mijn deur gebonkt, aan mijn klink gerammeld, op de ramen geklopt... Kinderen huilen en krijsen. Ze verschansen zich voor mijn deur. Soms best allemaal wel een beetje eng ook. En net wanneer je denkt “Het is te veel. Het is gewoon te veel.” Gebeurt er weer iets. Toen ik in de namiddag even op mijn bed lag te bekomen van alles en half in slaap sluimerde, hoorde ik geritsel naast mij. Ik draaide mij om en zag een kind van buiten uit met zijn arm door het raam in mijn rugzak zitten! Oplossingen zullen niet van buitenaf komen, die moet ik zelf bedenken, hulp of begrip krijg ik nauwelijks van de Indiërs en niemand blijkt te begrijpen dat het hier best vollenbak aanpassen geblazen is. Ik zit wat op het einde van mijn onbezorgdheid en geluk. Stuur mij een stuk chocolade op. NU. ;-)

PS, Vrees, panikeer en wanhoop niet, beste mensen. Ik óverlééf het wel. “Don’t worry, about a thing, ‘cuz every little thing, is gonna be alright!” zong Bob Marley in tijden van kommer en kwel.
Maar nu gewoon eventjes echt een dikke PFF.
Deze avond misschien maar een nachtje vroeger in het gasthuis doorbrengen om even onder de ‘gewone’ mensen te zijn en weg uit de negativiteit! Batterijtjes opladen en huppakee, a new star is born.