Vreemde Indiërs!

Beste luitjes,
Mijn eerste nacht in het weeshuis was eentje van vol avontuur. Of niet zo… Ze hadden mij ‘s nachts in mijn kamer (die overigens héél luxueus is in vergelijking met het gasthuis) van buiten uit opgesloten! Ik was eigenlijk doodmoe van een dagje ‘werken’ en was om half tien al gaan slapen, maar blijkbaar hebben die kinderen hier geen uur om in hun ‘bed’ te kruipen. Bed is veel gezegd, want eigenlijk hebben ze dat niet. Ze hebben hier enkel ‘De Grote Zaal’, die net naast mijn kamer ligt, en daar spelen ze, eten ze, speekselen ze, hangen en liggen ze, maar slapen ze ook. Op de grond, naast elkaar. Daarvan was ik wel een beetje geschrokken… Ik vraag me af of de ‘begeleiding’ daar ook slaapt. Ik vraag me trouwens af of er ’s nachts wel begeleiding is…
Maar om door te gaan over mijn niet-zo-avontuur, ik probeerde dus te slapen, maar werd continu wakker gehouden door al het geschreeuw, gerochel, gehoest en andere vreemde menselijke geluiden… (Sommige kinderen kunnen hier niet praten maar maken wel een chronisch langdurend en luid jammerend, kreunend geluid.)
Toen uiteindelijk het lawaai ophield (slaaptijd denk ik), werd de televisie of radio aangezet (jaja, dat heeft de begeleiding hier wel…). Een oorverdovend Bollywoodlawaai vol Indisch gekweel galmde door mijn kamer. Oordopjes konden helaas niet baten. Tot overmaat van ramp, merkte ik ook nog eens dat ze mijn deur op slot hadden gedaan, en dat ik dus niet vriendelijk kon gaan vragen of het een héél klein minibeetje stiller mocht… Ergens die nacht moet ik toch in slaap gevallen zijn, maar om zes uur waren de kindjes alweer wakker en het lawaai begon opnieuw.
Gelukkig werd ik in de morgen ook weer ‘bevrijd’, er was uiteraard voor hen niets aan de hand. Vreemde Indiërs. Mijn kamer wordt hier ook overigens gebruikt als opbergplaats, wasplaats, ‘rondhangkamer’ enzovoort. Iedereen loopt hier in en uit en soms betrap ik kindjes er op door het weeshuis te rennen met één van mijn spulletjes… Niet zooo ideaal dus.
Ik hoop dat ik het hier volhoud qua slapen, want nu ben ik echt wel moe… Ik denk dat een echte Indiër véél lawaai gewend is. Misschien is het ook een kwestie van tijd en gewoonte! Ik hou de moed er in.
Ik heb trouwens superveel moeite om de namen van de kinderen ten eerste te verstaan en ten tweede te onthouden. Er is hier een Harikrishnan, een Gandhi, een Ganeshan, een Monolisa,… (Dat zijn nog de makkelijke namen.) Dan zijn er ook nog Silambarasans, verschillende Manikandans (de veelgebruikte ‘Jan’ of ‘Tom’ in het Vlaams waarschijnlijk) een Vishnukumar, een Lakshmi, een Anbazhagi en zo kan ik blijven doorgaan.
De kinderen spreken trouwens zoals gedacht allemaal géén Engels. Wat wel jammer is, maar ik vind er wel een oplossing op. Ze zijn wel allen enthousiast over mijn komst, ik heb dan ook constant minstens vier kindjes ergens aan mijn lichaam hangen als ik mijn kamer uit kom.
Ook de volwassenen spreken geen of héél gebrekkig onverstaanbaar Engels. Wat dubbel zo jammer is…
Voila, nu ga ik wat verder werken. Tot later!
Groetjes vanuit de directeur (Mr. Karthikeyan) zijn bureau!

PS: Vanaf nu ben ik bereikbaar op het Indische nummer +91 999 4235 906. Smsjes zijn minder duur. Ook het bellen zal goedkoper zijn!
PSPS: Iemand een ideetje hoe ik een salamander vriendelijk (of iets minder vriendelijk) de deur wijs? Hij verschanst zich in mijn kamer, en ik vind hem niet zo leuk.