Geslaagd maar een beetje kortstondige minifrustraties.

Dingen waar ik het vandaag moeilijk mee heb:
- Het feit dat ik op mijn stageplaats, het weeshuis, nog steeds geen duidelijke functie heb, wat zijn mijn taken, wat willen ze dat ik doe, waar ben ik nuttig?
- Het feit dat mijn stagebegeleider, de directeur van het weeshuis, altijd maar met een big smile “Yes, yes, yes!” zegt en “It’s okay!” of “It is nice.” of “I will do this!” en er steeds niets van in huis komt. Het duurt hier blijkbaar weken voor je iets kan verwezenlijken.
- Het personeel dat je niet durft aan te kijken en enkel eens vriendelijk terug lacht als jij vriendelijk naar hen glimlacht.
- Het vuil, vuil, vuil hier overal! Iedereen is hier verplicht op z’n blote voeten te lopen, maar de zalen zijn hier zo vettig en vies dat je bijna uitslibbert als je hier loopt.
- Van dweil, handdoek, vod, borstel of wat dan ook hebben ze hier nog nooit gehoord. Wel hebben ze enkele takken samengebonden, dat fungeert om aangekoekte etensresten weg te vagen.
- De kinderen die kwijlen, plassen, eten, slapen, liggen enz op diezelfde vloer die nooit gekuist wordt.
- Onzindelijke kinderen worden niet gewassen, blijven in hun stinkkleren rondlopen en doen de dag erna hetzelfde aan. Alles droogt hier toch op door de warmte.
- Mijn kamer wordt hier ook gebruikt door iedereen voor onbekende doeleinden, met als gevolg dat deze er hier ook heel erg vuil bij ligt.
- De kinderen gaan pas om 1 uur ofzo gaan slapen en zijn al wakker om 6. Zij kunnen echter wel wanneer het hen uitkomt zomaar op de grond gaan liggen slapen overdag, wat ik niet kan.
- De televisie wordt hier ’s avonds altijd loeihard gezet onder het mom de kinderen ‘rustig’ te maken.
- Ze worden hier continu met talkpoeder ingesmeerd, omdat wit zijn mooier is dan bruin. Hun huid is zo droog en schurftig dat ze er wondjes van krijgen. Héél bizar.
- In de keuken zitten er continu zwermen vliegen die afkomen op alle rotte etensresten. Eten wordt hier ook gewoon op die vieze grond bereid en gemaakt.
- De kinderen noemen mij altijd “AUNTIE AUNTIE AUNTIE!” omdat het blijkbaar de gewoonte is elke vrijwilliger tante te noemen. Zeg maar Sara.
- Ze hebben aangeleerd gekregen dat ze elke keer een blanke voorbij komt, hun hand naar hun hoofd moeten brengen en moeten groeten alsof ze één of andere generaal salueren. Iedereen doet dat hier om de minuut naar mij. Vind ik een beetje belachelijk.
- Het eten hier vind ik helemaal niet lekker, veel te pikant, daarnet nog een dode vlieg er in gevonden, en veel te veel, als ik eens een maaltijd oversla is het altijd van “Why? Why? Why?” met een heel onbegrijpelijke, verontwaardigde blik. Ik doe nochtans mijn best het te leren eten.
- Ik wou dat ik de kinderen kon verstaan, en zij mij, dan wist ik tenminste wat ik voor hen kon betekenen.
- Ze drinken hier minstens zes keer per dag thee, met véél melk en nog méér suiker. Als ik eens een beurt wil overslaan en vriendelijk bedank, zeggen ze continu “Why? Why? Why?” Ze willen het maar niet begrijpen als ik zeg dat ik niet gewoon ben zoveel thee op een dag te drinken en zeker niet in dit warme weer…
- In de buurt zijn hier geen joviale, toffe of vriendelijke mensen waar ik eens mee kan socializen, ze hebben hier nog maar zelden blanken gezien denk ik, winkels zijn hier ook al niet in de buurt. Het enige wat de mensen hier doen is voor hun hut zitten, in het stof, en staren maar.
- De elektriciteit valt hier ook om de minuut uit en dan zit ik maar een beetje te wachten in het donker, tot er weer licht in de duisternis is!
- Toen ik dan eindelijk iets lekker had gevonden in een winkel (Kelloggs ontbijtgranen!) bleek er helemaal iets anders in de doos te zitten dan dat er op stond! En bovendien smaakte het nog eens anders dan het normaal zou moeten smaken. Kunnen de Indiërs zelfs geen simpel bestaand recept overnemen?
- Zocht ik melk, blijkt dat ze dat hier niet in flessen of brikken hebben maar enkel in ranzige zakjes… Natuurlijk spatte dat in gans mijn kamer kapot toen ik het wou openen. En geen vod of dweil te bespeuren… Heb dan maar uit noodzaak een onderbroek van mij genomen. Geen idee of ik die ooit nog ga aandoen.

Ik weet dat dit allemaal maar vergankelijk is en helemaal niet zo erg als het klinkt, ’t is ook gewoon wat wennen, gewoon worden, aanvaarden, mij er over zetten enz. Maar vandaag is het even allemaal teveel. Die vuiligheid en andersheid dan daar in België… Gelukkig blijf ik optimistisch en positief en zie ik het allemaal wel goed komen! Alles zal uiteindelijk wel op z’n plaats vallen. Ik heb veel geduld en wacht rustig af!
(En nu ik dit hier allemaal heb kunnen neerpennen en delen met jullie, ben ik alweer verlost van m'n minifrustraties, waarvoor dank!)
Veel liefs, uw liefhebbende Sara
(Die het straks gewoon is zelf in de vuiligheid te leven en zelf een uur in de wind gaat stinken!)

PS: Ik ben geslaagd op al m’n projecten, thesis, examens die ik het voorbije semester heb afgelegd/gemaakt! Drie hoeraatjes voor mezelf.