De eerste indrukken!

Hallo!
Ik zit nu in een rieten zeteltje een beetje in de schaduw van het gasthuis. Ik zweet me hier te pletter, en dan te bedenken dat alles naarmate ik hier verblijf nóg warmer en nóg heter wordt!
Ik had tijdens de vlucht, om al in de mood te komen, uiteraard alvast een Indische maaltijd besteld. Geen vijf minuten later had ik al meteen diarree en ware het niet dat ik ergens in het midden van dat vliegtuig zat, tussen verschillende mensen, was het een gemak geweest om steeds naar het toilet te lopen. Mijn avondmaaltijd heb ik dan ook vriendelijk aan mij voorbij laten gaan en ‘k heb me beperkt tot enkele bekertjes water.
Tegen dat we ongeveer halverwege waren (’t was tien uur vliegen) was ik gigantisch misselijk…
Maar gelukkig na eenmaal gearriveerd te zijn in Madras, Chennai, ging alles alleen maar beter. Terug met beide voetjes op de grond deed deugd. Eens wat papierwerk en prularia gedaan te hebben, vond ik al gauw vlotjes mijn bagage terug. (Hoera!) Buiten de luchthaven stonden er zeker honderden Indiërs te zwaaien met naambordjes, begin daar maar eens uw eigen naam uit te zoeken! Toen ik dan ook mijn naam vond, was ik doodgelukkig en kon ik die man wel om de hals vliegen en duizend kusjes geven. (Wat ik uiteraard niet heb gedaan.)
Blijkbaar was er nog een meisje, Marieke, een Nederlandse vrijwilligster die in een schooltje gaat werken, ook net toegekomen. Samen zaten we in de taxi-auto bij twee Indiërs, om half twee ’s nachts, als een gek het verkeer te doorkruisen. Ongelofelijk dat er nog zo laat zoveel verkeer is. Allemaal vooral kleine vrachtwagentjes, versierd in alle tekeningen en kleuren die je maar kan bedenken. Daaruit bungelen dan enkele bruine benen, een paar armen, soms een paar koeien. Mensen die hier blootsvoets over de snelweg rennen. Motors met vier man op gebalanceerd. Bussen zonder deuren, waar mensen zich aan vastklampen, in volle snelheid… Het is hier blijkbaar de gewoonte continu te claxonneren, met lichten te flikkeren, zwaaiende armen uit ramen en héél wat geschreeuw. Ik dacht “Eens ik dit overleefd heb, overleef ik de komende vier maanden alles!” En zie hier, ik heb het dus duidelijk overleefd. Midden in de nacht hebben we ook een korte theepauze gehad in een stalletje waar enkel nog mannen volop ambiance aan het maken waren. Kleurrijk versierd met allerlei geschilderde goden bij elkaar. Boeddha, Ganesha en onze Jezus in één eigenste tekening, waar vind je dat de dag van vandaag nog? Fantastische eerste indrukken… Krakkemikkige bouwvallige architectuur, veel stof, inderdaad veel koeien op de weg,… Soms gigantische stank enzovoort.
Toen we dus eindelijk ‘thuis’ belandden, bleken de ‘kamers’ niet echt kamers te zijn, maar eerder palmtak-hutjes. Het ‘bed’ is ook geen bed, maar eerder een hard rieten ding… Ook zijn er vele dieren hier. Koeien, zwerfhonden en geiten op straat, salamanders, kikkers, muizen, muggen en ander ongedierte in de kamer en badkamer.
Wel een prachtige omgeving, tof binnentuintje, vriendelijke ontvangst enz. De slaap vatten was echter een andere zaak, aangezien er om vier uur ’s nachts blijkbaar enkele Indiërs het noodzakelijk vonden om trompet te gaan spelen en héél véél lawaai te maken… Het is de hele nacht door het ene na het andere geweest, dus van veel slaap inhalen, kwam niets van in huis. Blijkbaar was er die nacht een bruiloft aan de gang, hoorde ik later. In de morgen/voormiddag ben ik toch nog in mijn ‘bed’ blijven liggen, om wat uit te suffen, van een echte jetlag is nog geen sprake geweest, maar momenteel voel ik me wel een beetje moe. Ik kreeg ‘ontbijt’ wat ongeveer een kruising was tussen koude schnitzel met ondefinieerbare spulletjes in, een kleffe bal rijst, wat gekruide pannenkoekjes en een curry-yoghurt sausje. Niet iets wat mijn maag meteen kon verdragen helaas.
Deze middag zijn we de stad Pondicherry gaan verkennen. Ik en twee Nederlandse meisjes, Inge en Marieke. We hadden veel bekijks blank en vrouwelijk zijnde… De bus op was een hele ervaring. Net als in de boekjes, stampvol, iedereen roepend, rochelend, spuwend en smakkend. ’t Was hier net zondagsmarkt en ’t was echt tof. We hebben ook alvast enkele stoffen gekocht om Indische tuniekjes te laten maken. Zoveel mooie stoffen, wat een moeilijke keuze! Héél vriendelijke mensen. Heb ondertussen ook een paar fotootjes proberen te trekken, enkele eerste sfeerbeelden dus. Hopelijk krijg ik ze straks hier op m’n blog! Met een autoriksha zijn we terug naar de busstop gegaan. En daar de stampvolle bus alweer op. De Indiërs vonden het wel grappig dat ik met mijn hoofd tegen het dak kwam. En maar lachen en gebaren maken :-) We hingen half uit de deur terwijl de bus al vertrok. Wat een avontuur! Op een gegeven moment herkende geen één van ons drieën nog de weg waar we op reden. En wij maar vragen “Where is Auroville?” En zij telkens lachen, “The next stop!”. Bon, the next stop willen we dus uitstappen, zij weer “No no! The next stop!” En wij die maar geloven! Gelukkig hadden ze nog gelijk ook, en kwamen we inderdaad terug aan de busstop waar we in het begin waren opgestapt, maar voor hetzelfde geld, hadden we evengoed in the middle of knowhere kunnen eindigen! Hier terug thuis, lekker gedoucht (altijd koud water, maar dat doet deugd) na wat opgefrist te zijn voelde ik me alweer een ander mens! Ik en Inge zijn nog een laat pizzaatje (hoera, wat europees food) gaan eten bij een supervriendelijke kerel die ons al de foto’s begon te tonen van elke blanke persoon die zijn tent al was binnen gekomen, héél enthousiast toonde hij trots brieven en smsjes van elke buitenlander. Een fooi was dan ook vanzelfsprekend.
Over mijn stage weet ik nog niet zo veel, maar Camille, mijn contactpersoon en de organisator van heel Amaidi, heeft me aangeraden eerst eventjes tot rust te komen en daarna het te hebben over de stageplaats, de taken, het verblijf enzovoort. Everything’s gonna be alright! ;-) Dinsdag ga ik er waarschijnlijk naartoe. Spannend!
In het algemeen bevalt India mij voor de moment heel erg! Alles heeft zo zijn charmes, ook al klinkt het misschien wat vreemd, ik voel me hier echt goed!
(De heimwee moet vast nog komen…)
Ben ook blij even met het thuisfront geskypet te kunnen hebben, een hele andere wereld nu, maar toch nog steeds vertrouwd hoor ;-)
Vele lieve, enthousiaste en gelukkige groetjes,
van mij! x