Even een persoonlijke eind(kokos)noot ter afsluiting...

Mijn stage was als een sandwich. Ik kocht de broodjes, liet hem besmeren door iedereen die ik op mijn pad tegenkwam, maar zette er met volle goesting mijn tanden in. Soms wat krokant, andere keren iets teveel mayonaise, maar in het algemeen ‘vreselijk smakend’!
Ik zal niet nog meer vergelijkingen maken met India en voedsel, maar het komt er op neer dat het een hele hap was, maar dat ik hem volledig heb opgegeten en er van genoten heb. Een weg van vallen en opstaan, een weg van verbazing en walging, een weg van plezier en vreugde, een weg naar intens geluk; de weg naar India.

Het gevoel van voor mijn vertrek, dat India bij mij paste, de onverklaarbare connectie, ondanks nog nooit ter plaatse geweest te zijn, heeft me nooit in de steek gelaten. De intense indrukken die ik kreeg sinds mijn verblijf daar, vanaf dag 1, hebben me gedurende mijn trip niet meer losgelaten. Beklijvend en pakkend alsof India in je kleren kruipt, onder je leden, langzaam maar zeker, ongemerkt, subtiel, onverwachts in je hart sluipt, zich opdringt, nestelt en hecht, als ware het een deel van jezelf.

Armoede en rijkdom omarmen elkaar. Verschillende geloofsbelijdenissen vloeien in elkaar over. Stoffige smerigheid op straat in groot contrast met de prachtige kleuren van de kleine huisjes. Ouderen waarvan levensmoeheid af te lezen is op het gezicht met achterop de motor stralende gezichtjes van kindjes met vurige dromen en verlangens. Besnorde Indiërs in strakke pakken, alsof ze weggelopen zijn uit een plaatje van de jaren ‘80, die absoluut carrière willen maken en rikshadrivers die al jaren vastgeroest zijn in hun vak. Uitersten en extremen heersen onder gemoedelijke mensen. En toch, een gezellige, warme sfeer overkoepelt het land.

Tijdens mijn verblijf in India, ben ik in contact gekomen met heel wat verschillende mensen. Gedreven vrijwilligers, toegewijde werknemers, ondernemende reizigers, gastvrije bevolking, enthousiaste jongeren, kinderen die hun eigen weg probeerden te zoeken in het leven, een rikshadriver die getrouwd was met zijn vrouw toen deze slechts 13 jaar oud was, en het jaar daarop al een kind verwachtte, een jongen die zonder zijn medeweten en goedkeuring in een gearrangeerd huwelijk belandde, een man met passie voor muziek, die zijn eigen instrumenten sneed uit hout en ze trachtte te verkopen, een jongeman die door het toedoen van familiebanden toevallig directeur van een weeshuis bleek te zijn, er een universitaire studie psychologie op nahield, maar vol toewijding zijn kinderen stuk voor stuk graag zag en het beste met ze voor had, een verwesterd meisje met jeans en T-shirt die een internetcafé openhield, een toegewijd omaatje, de baas van de familie en dat liet ze op alle mogelijke manieren blijken, nieuwsgierige buren, levend in een hutje, met kinderen die in hun nakie spelen op een afvalberg, een charmante verkoper van een Kashmir-winkeltje die elk blank meisje weet te versieren en uitnodigt voor een dineetje bij kaarslicht, een baby die door haar bedelaar-ouders alcohol gevoed werd en mishandeld werd om medelijden te wekken en meer geld te verdienen, een Nederlander die zijn hart verloor aan India en zijn Indiase vrouw, de taal beheersend, een gasthuis openhoudend, een jongetje van dertien die zijn twee broers en drie zusjes probeerde te onderhouden door aan de kant van de weg een fietsband-op-pomp-stalletje te hebben, een man die zijn vrouw en drie kinderen elke morgen naar het werk en school brengt, samen gezellig op de motor, mannen op straat, lungi dragend, zittend in het stof, kijkend hoe het leven aan hen voorbij gaat, met een soort berusting en tevredenheid waarvan een gehaaste westerling als ik of u wel eens zou kunnen van opkijken. (…)
Zoveel bijzondere mensen die mijn pad kruisten, die mij dingen leerden over ‘het leven’. Zoveel boeiende ontmoetingen, gesprekken (zowel verbaal als non-verbaal), indrukken.
Een overvloed aan informatie aan de hand van communicatie, komende tot een relatie. Relaties opbouwen met het nieuwe land, haar kinderen en haar cultuur.

Een stage volgen in India, is niet zomaar een stage doen in een andere setting. Het valt niet te vergelijken. Er komt zoveel meer bij kijken. Gebruiken en gewoontes, totaal anders dan die van ons, signalen, gebaren en lichaamshouding, omgangsvormen met elkaar, opvoedingswaarden en normen. Werkmethodes, doelstellingen, motieven, passies en interesses. Feitelijke accommodatie, financiële kant van de zaak, rangen en kasten. Deze opsomming, slechts als klein voorbeeldje van ‘wat anders is’.
Niet slechter of beter, gewoon anders.

De stagemomenten waar ik het meeste van genoten heb, waren de momenten dat ik individueel met de kinderen werkte. De momenten waarin ik zelfstandig samen met hen relaties aanging, banden versterkte, communiceerde, hen begeleide in bepaalde hulpverleningssituaties, hen dingen aanleerde, hen knuffelde en liefde gaf, samen naar televisie kijken, dansen, gek doen, op de speeltuin spelen,… Op die momenten voelde ik mij op mijn plaats. Ik voelde me gewenst en zag evolutie in mijn relaties met de kinderen.
Ook tijdens de gestructureerde lessen computer en Engels, voelde ik me absoluut in mijn element. Te zien dat de kinderen echt iets hadden aan mijn hulp, mijn bijdrage, deed enorm veel deugd. Ze genoten van mijn aandacht, waren leergierig, stelden oprecht geïnteresseerde vragen, wouden steeds meer en keken er naar uit, naar de tijd samen met mij.
Ook de avonden in het weeshuis toen ik daar verbleef, staan in mijn geheugen gegrift. Hoe ik langzaamaan een band kreeg met het personeel. We leerden elkaar kennen en appreciëren om wie we zijn, zo verschillend maar soms toch zo gelijkend.
De gezellige babbels tijdens de middagpauzes met de andere vrijwilligers deden mij ook deugd, alsook de rustige knutselmomenten samen met Ambiga en Tangam, die mij ondertussen woordjes Tamil aanleerden.
Het hele zelf opgestarte speeltuinproject met de prachtige muren zal ik in mijn herinneringen koesteren als een prachtige tijd samen met en voor de kinderen. De verrukte gezichtjes van de kinderen die de nieuwe olifant op de muur ontdekten, de enthousiaste kinderen die hun handjes vol verf tegen de muur pletsten, de drawingmasters die pareltjes ontwierpen. De eerste glij- en schommelbeurt op de speeltuin… Samen met andere vrijwilligers voegen toemetselen. Er zijn zoveel mooie momenten die ik beleefd heb aan dat specifieke project dat het ook een apart plaatsje krijgt in mijn leerervaringen wat betreft de stage.
Zoveel mooie momenten waarvoor ik zo dankbaar ben, waar ik veel uit geleerd heb en die ik voor altijd met me meedraag.

Doorheen mijn stage heb ik proberen te begrijpen en leren waarom mensen handelen zoals ze handelen, waarom ze zijn zoals ze zijn, aan de hand van een open, respectvolle, leergierige houding. Van tijd tot tijd heb ik er een betere kijk op gekregen, soms zelfs antwoorden op mijn vragen verworven, andere keren echter nog meer vragen zonder antwoorden bekomen,…
Ik heb hoogtes en laagtes gekend, maar in het algemeen houd ik er een positief gevoel aan over. Het heeft me zelfstandigheid bijgebracht, (zelf)relativeringsvermogen, optimisme. Het heeft me bedachtzaam maar levenslustig gemaakt. Verbaasd kunnen en mogen zijn over de kleine én grote dingen des levens. Het heeft het peil van mijn levenservaringen doen stijgen, mijn blik verruimd, mijn pad verbreed, mijn hart geopend.
Bedankt aan allen die hun steentje hebben bijgedragen dit mee te helpen verwezenlijken.