Ik leef nog!

Gegroet allen!
De tijd vliegt snel, gebruik hem wel. Ondanks dat alles hier hééél trááág gaat (“You people have the watch, we have the time.”), kunnen we niet ontkennen dat de dagen hier even snel voorbij gaan dan aan de andere kant van de wereldbol. Ik zit nu net over de helft van mijn stage. (Heb 14 weken stage en 4 weken vakantie, zelf te kiezen wanneer.) En ik heb officieel besloten (dankzij de overtuigingskracht van de andere vrijwilligers en het thuisfront) dat ik vanaf volgende week ook in de werkdagen, van maandag tot vrijdag in het gasthuis blijf logeren en met de autoriksha op en af ga gaan naar het weeshuis. Het lijkt me ook eens goed mezelf in de avond wat niet stage-gebonden tijd te gunnen. Want continu in het weeshuis blijven is mentaal zwaarder en vermoeiender dan verwacht. Ik denk dat het ook beter voor mijn stage zal zijn om duidelijk van dat uur tot dat uur vollenbak ‘energie en liefde te deponeren in de kinderen’ en dan daarna eens lekker kan gaan eten met de andere vrijwilligers, een babbeltje doen, kortom wat ‘gewoon’ sociaal contact. Ik voel me blij en ook wel wat opgelucht bij deze beslissing en niemand doet er moeilijk over, sterker nog, iedereen moedigt het aan, dus, hoezee, allen tevree!
Mijn gemoedstoestand is trouwens ook weer helemaal in orde. Je kan onmogelijk ongecharmeerd blijven door India. Toch besef ik hier, meer dan ooit, hoe goed we het eigenlijk allemaal niet hebben in België. We zijn allemaal dikke gelukzakken en luxepaardjes op en top. Zoiets kan ik hier niet negeren. Het geeft stof tot nadenken dus een innerlijk avontuur is het hier zeker ook. Ik word hier vaak met mezelf geconfronteerd...
Voor de rest gaat het leven hier zijn gewone (of ongewone?) gangetje. De dagen in het weeshuis zijn druk en chaotisch. Komt ook wat door de moslim- en hindufeestdagen van de voorbije week, dan zijn alle gewone weeskinderen die normaal op school zitten ook aanwezig overdag. We hebben zo’n hindufestivalletje aan zee meegemaakt, en ik waande me eventjes in Aalst Carnaval! Een drukte van jewelste, mensen tegen elkaar aangeplakt, praalwagens vol kitcherige beelden en lichtjes, overal stank en vuiligheid maar een allesoverheersende vrolijkheid. Meer moet dat niet zijn. Het heeft hier trouwens twee dagen heel onverwachts serieus geregend maar ondertussen is de drukkende warmte alweer volop beklijvend aanwezig.
Deze week zijn we ook terug gestart met het werken aan onze muren van de kinderen hun toekomstige speelterreintje, ze zijn al allen voorzien van grondlaag! Het echte werk kan beginnen en ik kan jullie alvast verzekeren: Het wordt fantastisch. Met het bij elkaar verzamelde geld ga ik waarschijnlijk een glijbaan, klimrek, schommels en wip sponsoren om het geheel van hun eigen plekje te vervolledigen. Ik hou jullie op de hoogte!
We zijn momenteel met vijf vrijwilligers in Baby Sarah’s (1 Belgje en 4 Hollanders) en de sfeer zit goed.
Ook in het gasthuis kunnen we het steeds beter met elkaar vinden. Zaterdagavond waren we met z’n allen op restaurant geweest voor Raïane’s afscheids/verjaardagsfeestje en daarna nog in de cocktailbar gezeten tot we buiten gegooid werden omdat de deuren gingen sluiten. ’t Was een heus feestje. Ik moest dan ook even bekomen van mijn doktersbezoek eerder die dag. Ik heb namelijk enkele muggebeten die nogal ernstig aan het ontsteken zijn en de dokter was, naar mijn mening, nogal pijnlijk primitief te werk gegaan... Hooguit de meest nare ervaring hier, tot nu toe! Maar bon, ’t is gepasseerd.
Deze morgen moesten we allen vroeg opstaan want we hadden een olijk citytripje naar Thiruvannumalai. Samen met Adjis, onze chauffeur en Saravana, onze gids gingen we alweer op pad. De autoritjes beginnen legendarisch te worden, altijd een plezier. De weekenden zijn voor mij dan ook steevast echt een ontlading en genieten op en top.
Binnen twee weken komt mijn moesje met haar gevolg mij hier bezoeken en gaan we Zuid-India verkennen. Ik heb er alvast zin in! Vooral omdat ik wel nood heb aan wat vakantie, maar ook aan wat vertrouwde gezichten. 4 maanden is toch wel een béétje lang!
Je ziet het dus, ik heb mij alweer volledig ‘herpakt’ en alles gaat goed. Vanavond vroeg in bedje en ik kan maandag weer vol goeie moed beginnen!
Veel liefs en enkele virtuele knuffels tussen de stroompannes door!
x, uw Sara

PS, In Thiruvannumalai ben ik in de Shivatempel gezegend door een échte olifant! Hij legde zijn slurf op mijn hoofd, wat een echte 'blessing' zou zijn! YESSS.